روایت پنجم: اشک‌های مادرانه

در لحظه‌ی آخر، وقتی دست‌هایمان در آغوش هم گره خورد، اشک‌هایشان جاری شد. گفتند: «ما بچه داریم، فرزند داریم
اما آن‌ها نیامدند… شما آمدید.»
این گریه‌ها، گریه‌ی تنهایی بود، گریه‌ی مادرانی که هنوز قلبشان برای فرزندانشان می‌تپد، اما در سکوت، بی‌پناه مانده‌اند.
ما فهمیدیم که حضور ساده‌ی ما، برایشان معنای بزرگی داشت؛ معنای دیده شدن، معنای پذیرفته شدن.
معنای اینکه چه چیزی فرزندان را از آغوش مادر جدا می‌کند؟ ترس؟ ناآگاهی؟ یا بی‌مسئولیتی؟
و تمام اشک های ما در خلوت های دوستانه ی‌مان ریخته شد. جایی که فقط ما بودیم و ما.

_ پایان.

🇮🇷|بسیج دانشجویی دانشگاه بجنورد|🇮🇷

@Basij_ub

"هر روایت!پلی است میان تجربه های ما و شما؛ بخوان و همراه شو ."
@Basij_ub