من از خود می‌روم وقتی که گویندم تو می آیی !

برام جالبه که بعضی آدما به خودشون اجازه میدن روی همه چیز برچسب بزنن، فلان چیز سطحیه؛ پس اگه تو دوسش داری آدم سطحی‌ای هستی. جدا از اینکه اصلا معنی ✌️🏻سطحی بودن✌️🏻 رو نمیدونم. اما خیلی‌هامون روزهای سختی رو میگذرونیم، روزانه با چیزهایِ جدیِ زیادی سر و کله میزنیم، زندگی به اندازه‌یِ کافی آشغال هست و چه اشکالی داره برای بهتر کردن حالمون، فرار کردن از واقعیت‌های مسخره‌ی زندگی برای چند دقیقه؛ کتابی رو بخونیم که یه عاشقانه بین یه مردِ پولدار که جراح مغز و اعصابه و یه دختر گلفروشه؟ چه اشکالی داره اگه ازش لذت ببریم؟ اجازه ندید آدمای دیگه برای چیزهایی که دوست دارید، چیزهایی که میبینید و میخونید سرزنشتون کنن. یکی شاید با خوندنِ کتابای کالین هوور و جوجو مویز حالش خوب میشه و لذت میبره، یکی هم با خوندنِ نمایشنامه‌های داستایفسکی، همین تفاوت باعث میشه با خودت بگی پس اولی انسانِ سطحی‌ایه و دومی فاخر؟ نمیفهمم. کاش دست بردارید از باید و نباید کردن‌های مسخره و برچسب زدن‌های مسخره‌تری که انجام میدید و درموردش با افتخار مینویسید و به آدما بخاطرِ لذت بردن از همین چیزهای کوچیک توی زندگیشون احساس بدی میدید.

سم امروز از توییتر تزریق شد💀

نه آرامشت را به چشمی وابسته کن،
نه دستت را به گرمای دستی دلخوش.
چشم ها بسته می‌شوند و دست‌ها مشت می‌شوند و تو می‌مانی و یک دنیا تنهایی ...
- فروغ فرخزاد

آدما به اندازه چیزایی که باید بگن
و نمیگن از هم دور میشن

برای آخرین بار بر لبانت بوسه خواهم زد،و تو
برای آخرین بار ؛
نگاهی که قلبت را به تپشی دیوانه وار میندازد به فراموشی بسپار
و زندگی کن.
_خواهی دید من دیگر دنیایت نیستم!

:«اگه تو عاشقی، به‌فنارونده‌ای.
اگه من معشوقم، به‌فنادهنده‌ام» :))

دردناک ولی حق

قبول دارم این متنم خیلی کلیشه‌ای و مزخرفه! ولی بخاطر همون جمله "سینه‌ت میهن من است و بازوانت پناهگاهم" نمیخام پاکش کنم