چون وا نمی کنی گرهی، خود گره مشو

Don't cry Don't cry

حالا دارم قدر دبیر ادبیات سال پیشمو میدونم
ما سرکلاس فقط درس نمی خوندیم
به دانش و اطلاعاتمون اضافه میشد
از عشق برامون میگفت . از حقایق جنگ‌ها ، از احساس انسان ها
دلم میخاد برگردم دوباره به کلاس ادبیاتمون
معلم حرف بزنه من فقط گوش بدم و اینقدر فکر کنم که نابود بشم

اخ که چقد دوس دارم بدونم کجاها فور میکنین پیاما رو😭😂

نمیدونم چرا اشکم خشک نمیشه

کتابِ زندگیِ من سیاه مشقِ غم است
- فاضل نظری

Scenario
(این سناریو فقط ی کلیشه برعکسه)
حرکت تند لبانش، رمق از جانم می‌گیرد. آن نور نئونی زرد که بر نیم‌رخ شهزاده وار یگانه‌اش به رقص افتاده هوش و حواسم را ربوده، آن حرکات نه چندان تصادفی پاهای برهنه کوچک زیر میز، سر انگشتانی که حین گرفتن لیوان شراب با لمسی به تتو‌های دستم معنا میبخشد، بوی نرم و شیرین پوست نم‌ناک تنش و آن شیطنت خفه در پاکی نگاهش، مغزم را عجیب مست و خمار خود کرده. فک خواهر ناتنی‌ام یک بند می‌جنبد، چنگال لعنتی اش را بینمان حرکت می‌دهد و گوش فلک را در وصف دوست‌دختر ورزشکار جدیدش کر کرده. مادرم با اشتیاق سر تکان می‌دهد، کلماتی نجوا می‌کند و خطاب قرارم می‌دهد، مادر دیگرمان درباره قرار ملاقاتی که ترتیب داده بود می‌پرسد. از پسرک تعریف ها می‌کند، به‌به و چه‌چه اش به راه است و خبر ندارد چگونه او را پیچاندم تا دقایقی چند، تو را در کتابخانه دید بزنم. تو و تاپ کبریتی کوتاهی که سفیدی پهلوی کک و مکی‌ات را آتش جانم کرد. چگونه بگویم پسر ارشد خانواده به مردان میلی ندارد؟ فرشته‌کوچک، من تورا می‌خواهم. تو و آن ظرافت‌های کم‌ سن و سال دخترانه‌ات، تو و آن عشوه های ناپخته‌ات؛ درد تنت را دارم. اگر سر از کارم درآورند مرا از تو جدا میکنند، مرا از خودم بودن جدا میکنند، تو سهم منی، تو درد و احتیاج منی. در همین فکر و احوالم که صدای خنده ریز شیرین‌ات لرز می‌اندازد به اندامم و با حرفت یخ میکنم. به تصویب قانون قرنطينه "دگر‌جنس‌باز‌ها" با تاییدی زمخت، میخندی. صدایت در سرم تکرار میشود؛ دگر‌جنس‌باز‌! نفسم می‌گیرد، خون در رگهایم برعکس پمپاژ می‌شوند به قلبم و جوری به رومیزی چنگ میزنم گویی الان است جان دهد.

ولی این خیلی درد داره

قدرت قلمت چیکار میکنه رینی😭
تو تصورم نمی گنجید برای چیزی اینجوری غم بگیره منو

مود

میل پیدا کردم به زندگی کردن
به معنای واقعی کلمه !
خندیدن ، اشک ریختن ، عاشق شدن ، ارامش گرفتن ، احساس کردن و دست به قلم شدن برای خلق طرحی کوچک و نه چندان زیبا .
اما حالا ، در این زمان که دنیایم آشوب است و در بند بند وجودم غم جولان می‌دهد بیشتر از هرچیز سودای زندگی در سر دارم
انگار که می‌خواهم از سختی ها فرار کنم و افسوس که دنیا زیبایی مطلق نیست .
فکر میکنم این‌ها برای جسم کوچک و ذهن رویا پردازم زیاد بزرگ و وحشتناکند
به کوچه پس کوچه های تاریک و تنگ سرک میکشم تا جایی پیدا کنم برای مخفی شدن تا مرا پیدا نکنند تا رد شوند و بروند و محو شوند
میترسم برای زندگی کردن دیر شود ...
بله ! برای زندگی کردن نیز دیر میشود ؛ میدانم اگر حال را زندگی نکنم فرصت زندگی کردن در آینده را نخواهم داشت. به یدک کشیدن اسمش عادت خواهم کرد و هیچوقت معنای اصلی این دنیا را نخواهم فهمید
#خرده‌نوشته

با تمام وجودم این عکسو دوس دارم

تمامِ بوسه‌هایم بی تو سُر خورد از دهان افتاد

فهمیدم زندگی همیشه برد نیس , اینو بفهمی همیشه بردی

از پنجره به پیاده‌رویِ مملو از جمعیّت نگاه کرد گفت: می‌بینی، لباس‌هایی هستند که راه می‌روند، دروغ می‌گویند، عاشق می‌شوند، می‌میرند. کمتر لباسی آن بیرون است که درونش "انسان" وجود داشته باشد
به‌راستی که این دنیا یک رختکنِ بزرگ است

- رختکن‌ بزرگ - رومن‌ گاری

نمیدونم زندگی داره سخت تر میشه یا چی
ولی من احساس میکنم دارم ضعیف تر میشم::)))
I can't take it anymore