و تو ای فراموش شدهٔ روزها
که خویشتن را به قرمز ملبس می‌سازی
و به زیورهای زر می‌آرایی
و چشمان خود را به سرمه جلا میدهی
به یادآور که خود را عبث زیبایی داده‌ای
به سبب آوازی در بیابان بی‌راه
و یارانت که تو را خوار شمرده اند

قسمتی از "خانه سیاه است"
فروغ فرخزاد
ابراهیم گلستان
«۱۳۴۱»

مخمله صدای این زن.

وای بر ما، زیرا که روز رو به زوال نهاده است
و سایه های عصر دراز می شوند
و هستی ما چون قفسی که پر از پرندگان باشد
از ناله های اسارت لبریز است
و در میان ما کسی نیست که بداند
که تا به کی خواهد بود
موسم حصاد گذشت و تابستان تمام شد
و ما نجات نیافتیم
مانند فاخته برای انصاف می نالیم
و نیست
انتظار نور میکشیم و اینک، ظلمت است
و تو ای نهر سرشار که نفسِ مهر تو را می راند
به سوی ما بیا
به سوی ما بیا

برنخستین پرده ی بنفش*