انگار جوری برای ما چیدن که همیشه با آدمای مورد علاقمون تو لانگ‌دیستنس باشیم.

اینایی که میگن نمیتونن تو خونه بمونن رو اصلا نمیتونم درک کنم.خونه امنه،خنکه، ساکته،آدما تو مخت نیستن،خوراکی دم‌دسته،لباسات راحته.دیگه چی میخوای؟

كل ديت يه طرف،تكست "رسيدی خونه؟"بعدش يه طرف.

مو فرفریا دوبار خوشگلن
ی بار وقتی موهاشون فره
ی بار وقتی موهاشونو صاف میکنن..

- انأ کل الّذین رحلوا
من، تمام کسانی ام که رفته اند.

من یادِ گناهام میوفتم، یبار دیگه ازشون لذت میبرم.

تو میتونستی چشمایی که تا ابد فقط تورو میبینه رو داشته باشی، میتونستی لبایی که جز تو احدی رو نبوسیده‌، داشته باشی ؛ پاهایی که وقتی اسمت وسط باشه تا اخر دنیا میاد و قلبی که تا ابد میخواد توش باشی و داشته باشی ؛ ولی تو متاسفانه لیاقت هیچیو نداشتی:))

یا با من ‏وارد رابطه نشو یا اگه شدی "لباس من تو تنِ تو چیکار میکنه" نداریم.

‏حتی تو جانشينی الكتروفيلی شيمی آلی هم يه بحثی هست كه "دهنده برنده است".
حالا باز شماها ندين

‏عزیزم اینا که داری روش راه میری، نورون‌های مغز منه، محل پیاده‌روی نیست. بعد عصبی میشم میگی اخلاق نداری.

اون لحظه که رویکی حساسی ولی نمیتونی چیزی بهش بگی چون هیچی بینتون نیست<<<<

فکت محض فقط اونجایی که کارلوس می گه:
“زندگی به من آموخت آدمها نه دروغ می‌گویند، نه زیر حرفشان می‌زنند، اگر چیزی می‌گویند؛ صرفا احساسشان در همان لحظه است نباید رویش حساب کرد.”