راستی
از اونی که با بقیه فرق داشت چخبر؟

خدا در روستای ماست.

خدا در روستای ما كشاورز است.

خدا را دیده‌ام با كارگر ها مهر را می‌كاشت.

ایمان را درو می‌كرد.

خدا روی چمن ها می‌دمید و می‌دوید از روی شالیزار.

خدا با باد و گندمزار می‌رقصید.

‌گهی با ابرها می‌رفت گهی با باد می‌آمد.

‌و اشكش را تهی می‌کرد روی کشتزار روستای ما.

‌خدا در روستای ماست.

خدا در روستای ما كشاورز است.

ولی با كدخدای روستای ما برادر نیست.

‌خدا از آبشار كوه‌های روستا جاری‌ست.

خدا در روستای ما كشاورز است.

كنار چشمه‌ی پاكی،

من او را دیده‌ام با دستهای ساده و خاكی.

خدا هم همچو دیگر مردمان روستا از كدخدا شاكی.

‌من از این روستای سبز و از این،

بوی شالی گشته ام سرمست.

میان روستای ما،خدا هرجا كه بوی گندم و آب علف

‌باشد در انجا هست.