مت دیمن ۵۰ سالش شد؟ مگه میشه؟

جعبه سیاه ۱۰۰/۱۰۰

یکی از زیبایی‌های ساندکلود همینه که وسط آهنگ‌ یا پادکست می‌تونی هر دقیقه‌ای که می‌خوای کامنت بذاری و بقیه وقتی دارن آهنگ رو گوش می‌دن، کامنت تورو که مرتبط به اون قسمت از آهنگه(خاطره‌ای، حرفی، چیزی...) بخونن و ببینن.
حس عجیبی داره بعضیاش.
مثل اینی که من امشب دیدم.
وقتی داره می‌گه تو خیلی دوری، یکی نوشته دقیقا ۶۷۵ کیلومتر. دقیق اون تیکه از آهنگ رو درک می‌کنی با همین سه تا کلمه‌ای که یه دل‌تنگ نوشته.

کوه با نخستین سنگ‌ها آغاز می‌شود
و انسان با نخستین درد...
من با نخستین نگاه تو آغاز شدم
- شاملو

آدم‌ها تا حد مرگ از خود خسته‌ات مى‌كنند، تركت نمى‌كنند اما مجبورت مى‌كنند ترک‌شان كنى، آنگاه تو مى‌شوى بنده‌ى سر تا پا خطاكار.
-سایه

هر چقدر به پایان فرندز نزدیک‌تر میشم بیشتر احساس می‌کنم که قراره افسردگی بعد تموم کردن سریال بگیرم

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
و اینکه آدما اون چیزی نیستن که نشون میدن ؛ آدما خیلی پست تر از چیزین ک نشون میدن. لازمش ی جرقه اس. همین

رو ۴۰۰ طلسمیم؟

خنده‌های لیسا کودرو>>>>>>>>>>>>>>>>>>

On some days, I am more monster than human.

My words will either attract a strong mind or offend a weak one.

بنظرم اصطلاح مثل خر تو گل می‌تونه حق مطلب وضعیت الان رو ادا کنه.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
در واقع همه‌ی آدما یه لایه‌ی بی‌شعوری درون دارن که به کسی نشونش نمی‌دن و ما تا وقتی اون لایه رو نشناختیم‌ نباید باهاشون صمیمی بشیم.
و اون آدما به دو دسته تقسیم می‌شن:
اونایی که اون لایه‌ی بی‌شعوری درون خودشونو شناختن و خجالت‌زده شدن و دارن روش کار می‌کنن، آدمایی که بهش مفتخرن و به‌عنوان اعتقاد می‌دوننش. دسته‌ی دوم رومخ‌ترین خلقت جهانه.