پلی‌لیستم تبدیل شده به یک دفترچه خاطرات نمادین از افرادی که اون موسیقی‌‌ها رو برای من فرستاده بودند. مغزم ناخوداگاه دست به مقایسه روزهای گذشته با حال می‌زنه و نتیجه غمگینه. نتیجه جای خالی‌شونه که درد می‌‌کنه و دلم رو تنگ برای لحظاتی که کنارشون خوشحال بودم. چه بسا کوتاه.

کاش آهنگ مورد علاقه هر خواننده برام غم‌انگیزترینشون نبود

ما گر ز سر بریده می‌ترسیدیم
در محفل عاشقان نمی‌رقصیدیم

بغلیم یه گوشی داشت که دوتا بود یعنی یدونه گوشی که خب مثل ما بود ولی یکی دیگه هم زیرش بود یا امام زمان مگه اصلا چقدر تکنولوژی پیشرفت کرده؟ بعد تازه مثل کتاب هم باز می‌شد. اونوقت من گوشیم ۳۰ درصد شارژ و یهو تصمیم گرفت که دیگه ادامه‌ی این زندگی بدرد نمی‌خوره و خاموش شد.

یکی‌ از مشکلات اصلی من توی ریاضی فیزیک نوشتن علائم ریاضیه‌. مثلا تا دو ماه پیش ایکس و ایگرگ رو بلد نبودم بنویسم و رسما x می‌نوشتم حالا طول و شار و اپسیلون و زگون و زهرمار که بماند

پشه عزیز اگه یه بار دیگه ازم جاخالی بدی دیگه قضیه رو شیمیایی می‌کنم

افسردگی یعنی پر کردن وقت خالی با استندآپ‌های ترکی

فک کنم که تیک‌تیکم...

امروز از اون دوشنبه‌هاست که یا علی بابا امروز حالم بد میشه نرم مدرسه؟

امروز از اون دوشنبه‌هاست که یا علی کاپیتان امروز دوشنبه‌ست؟

امروز از اون دوشنبه‌هاست که یا علی مامان من می‌خوام درسو ول کنم استریپر شم

امروز از اون دوشنبه‌هاست که حاجی حال یه ایران بده

این هفته واقعا بس

میم کاپیتان رو استوری کردم و استوری هر کی رو باز می‌کنم استوریش کرده این هفته واقعا نه

فان‌ترین برنامه منوتو این مدیران که لباس مبدل می‌پوشن میرن تو نمايندگی‌هاشون بعد کارمنده فحشو می‌کشه بهشون

تو برنامه رئیس نامحسوس بعد اینکه به بچه‌هاشون بورسیه دانشگاه میدن از خودشون بیشتر احساساتی میشم

من هر پیج پرایوتی که اکسپتم می‌کنه میرم همه پستاشو می‌بینم بعد برای اینکه کریپی بنظر نرسم فقط پست آخرشو لایک می‌کنم

کصی شدما خوش به سعادت دوستم که داره باهام میاد

فکر نمی‌کردم آدما تو قهوه‌خونه هم خوشگل باشن