انسان‌های داغ یک روز در میان یک وعده و صد وعده

انسان‌های داغ عدم شمارش وعده‌ها

عینکم همه چی رو خیلی خوشرنگ می‌کنه کاش رو دوربینم هم همه چی اون مدلی میشد

عینک مامانم*

راستشو بخواید عکس‌ها به تنهایی معنا ندارند. عکس‌ها معمولا فقط یه کادربندی درست و ثبت یه قاب زیبان‌. چیزی که بهشون معنا میده قصه‌هاست. قصه خیلی واژه عجیبیه. خیلی اوقات یادآور کلی خاطرات بامزه‌ست؛ به وقتشم فقط غصه داره. تو می‌تونی چندین دقیقه به یه تصویر یا یه فریم نگاه کنی و کوچکترین چیزی درت تکون نخوره. اما کافیه شخص داخل تصویر یا مکانی که گرفته شده برای تو آشنا باشه.
توی قبرستون که راه میرم‌، عجیب‌ترین قبور اونایین که روشون عکس دارن. جدای اینکه سلیقه من نیستن و نمی‌پسندمشون حس غریبی بهم میدن. انگار عکس‌ها برای تشدید بازگشت احساسات برای آدمان.

شربتو دیگه چرا به عنوان نذری می‌دن؟ شربت که واسه میلاد و جشن بود که

به عنوان کسی که دیروز تو ۴ تا هیئت مختلف شربت لیمو خورده به شما میگم که ای شهر خاموش من آن شور حسینی‌ت کو

شبیه کسایی که شور حسینی رو به شعور حسینی ترجیح میدن پست میذاری

داداشمی بمولاع ما که این چند شب هر چی خلافه غلافه

سیاره‌ی جدید کشف شده توسط من

عکس واضح و با محتوا می‌گیرم حس می‌کنم به خودم و شخصیتم توهین کردم

تو سلمونی برو در کنارش بد بودن با مارو هم ادامه بده

وای از شوره متنفرم الان موهامو می‌برم

ایشالا عروسی تو و زهر مار ایشالا عروسیم با کله بری تو کیک

امیدوارم تا آخر عمرتون زنده باشید واقعا

بَد، یَعنی حالِ مَن تو غُروبِ جُمعِه

ولی از حق نگذریم جمعه‌ترین جمعه‌ی جمعه‌هاست امروز

پشت‌موکفتری ✨