دیگه تو رو خدا با منی که نشستم ویدئوهای امانگ‌آس دو سال پیش یوتیوبرا رو نگاه می‌کنم که حرف از تفریحات روزانه نزنید.

~دنبال فرمولمن، باب‌اسفنجی~

خیلی بامزه‌ست فقط برای توجه و در مرکز دید قرار گرفتن خودتونو در موقعیتی قرار میدید که بهتون آسیب برسه که حتی بعدشم با آسیبی که بهتون رسیده جلب توجه کنید

نسل زد سیم‌های عصبی‌مو دونه دونه با موچین می‌کشه.

~راست حسینی، من شامپوهام واسه هتل نی‌~

-کچی‌بیتز

برگردیم به ۱۸ سال پیش با یه ترک زدبازی. ناموجود و تهی

این فوتبالیستایی که ایجنتشون بابا/مامانشونه رو اصلا نمی‌فهمم. یعنی از اون ۱۸ سال راضی بودن اینطورین که بیا ۲۰ سال دیگه تصمیمات من رو قانونی تو پیگیری کن

در شهریور ماه به اندازه کل هزینه‌های سه سال اخیرم پول قهوه دادم

پیاده‌روی می‌کنم و با این آهنگ دنس‌های ابداعی می‌زنم.

هیچی مثل دیدن رنگ سفید و سبز و نوشته‌ی "پلیس امنیت اخلاقی" از عصبانیت منو به رعشه نمی‌ندازه

گرسنمه و با هیچکسم میل سخن نیست جدی

دلم می‌خواست عشق و هدف زندگیم آشپزی می‌بود بعد یه عمر تلاش و بدبختی به تنهایی یه رستوران نقلی می‌زدم کلا هم دو سه تا گزینه تو منو می‌ذاشتم فقط هم شب‌ها رستورانم باز بود پاتوق آدمای جوون و بامزه میشد

اگه بحث روزه‌ی بدون نیت و اینا باشه جدی مومن‌ترین آدم جهانم

EEEH EEEH EXTASYYYYYYYTY

حالا فکر کن کی‌روش بیاد و اکشلی صعود کنیم. تا سی سال جوک می‌سازیم

۲۰۲۲ جوک‌ها هنوز درباره فوتبالیست‌هاست؟

نه بابا الان دیگه محتوای مورد علاقه عموم جامعه اینه:
TOO TEHRANI KE SHODE PORE MAZERATI

می‌خوام برم اینستا استوریای ملت رو نگاه کنم اما می‌ترسم. می‌ترسم از کارشناس‌های فوتبالی

من که زدم بازی بایرن اینتر رو نگاه کنم چرا این تلویزیونه همه‌ش صحنه‌های گل ناپولی رو نشون میده؟