نزدیک شدن روزی که می‌دونید رو میشه با منتشر شدن متعدد کاورهای آهنگ بلاچاو احساس کرد.

بخشی از رادیو بندر تهران

توییتای هیچکسو توی صدا سیما پخش کردن. الان وقتشه ترک بده رفرنس بزنه بگه "توی تی‌وی دور اسمم دایره میره، ببین چیکار کرده این خایه‌هه دیگه"

آتش شاکرمی خطاب به نیکا نوشته "روزهای نفس‌گیر شروع شده‌اند جوجو. از دوی سرعت به دوی ماراتن وارد شده‌ایم و باید تاب بیاوریم؛ تاب بیاورم."

گلوم گرفته و ظاهرا باید سوپ درست کنم ولی این روزها سبز‌ی پلو با ماهی دوای هر دردیه.

در جستجوی سبزی‌‌پلو با ماهی چنان فریاد سر دادیم که دیگر گلویمان تاب نیاورد. به راستی چه در خود داری؟

فکر کن تازه یه دستی

بعضی جوک‌ها و میم‌ها در فضای مجازی جاودانه‌ن. مثل نامرئی بودن جان سینا، هر چیزی مربوط به فمیلی گای، هر چیزی مربوط به کیانو ریوز غمگین و یا حتی یه دستی بودن اسمشو نبر

اون دست‌های خاکی...
چقدر غم دارم.

من فقط و فقط به یک شرط سپهر خلسه رو به خاطر حرف‌هایی که زد می‌بخشم. اونم اینکه موهاشو از ته بزنه‌.

سالمم. زنده نیستم.

بابت صدای خودش پشت تلفن و صداهای مضطرب اون پشت که دنبال سیگار بودن تا گاز اشک‌آورهاتون رو خنثی کنن هم ازتون متنفرم.

هر خبری می‌خونم که با کوی دانشگاه شروع میشه وحشتم دو چندان میشه.

بنظرم میاد منظور از اینکه میگن با هر حرکتتون شجاعت تکثیر میشه همچین چیزیه.

هر روز هزار تا امید درونم می‌میرن و باز با دیدن یک خبر تعدادی برمی‌گردن. راستش دیگه آمارش از دستم در رفته که دارم امیدوارتر میشم یا شکسته‌تر.

سیجل می‌خواد جایگاهشو پس بگیره:)))))

ماهان گچ‌پزان عیدگاهی برای بار دوم جلوی درب دانشکده دستگیر شده. اسمش رو فراموش نکنید و اگر توییتر دارید دوباره هشتگ اسمش رو بزنید.

هر شب با کارهایی که می‌کنید یکی از احساساتم رو به خروش می‌ندازید. یه شب نااميدی، یه شب ترس، یه شب غم و بیشتر از همه خشم‌. اما می‌دونم زیاد نمونده تا روزی که با حس رهایی به خواب میرم.