چهارمین شبی هستش که شهریار برای دومین بار (در دو ماه اخیر) بازداشت شده. انقدر نام‌ها رو فریاد می‌زنیم تا باز دور هم جمع شیم.

از وقتی تپسی و اسنپ رو پاک کردم همه جا نشونه‌ای از کدهای تخفیفشون رو بهم نشون میدن. ایمیل زدن پیامک فرستادن‌. می‌ترسم فردا صبح بیدار شم ببینم رو دیوار خونه‌مونم با اسپری کد نوشتن.

پناهگاه قله دارآباد #تهران

سلام به مردم شریف ایران. سکوت شما یعنی حمایت از ظلم. سکوت شما یعنی پرچمی که خدانور بهش بسته شد. سکوت شما یعنی باتومی که به سر سارینا کوبیده شد. سکوت شما یعنی اشک‌های نیکا. سکوت شما یعنی گلوله‌ای که به غزاله شلیک شد. سکوت شما یعنی خون کودکان بلوچ کف خیابان. سکوت شما یعنی تیر جنگی در مریوان. سکوت شما یعنی پرتاب بمب به سمت خانه‌های اکباتان. سکوت شما یعنی اعدام دو جوان بلوچ بی‌گناه. سکوت شما یعنی کشته شدن مذهبیون در شاهچراغ. سکوت شما یعنی زجرکش شدن زندانیان اوین. سکوت شما یعنی ربوده شدن دانشجویان. سکوت شما یعنی غرق خون شدن جواد حیدری. سکوت شما یعنی شکسته شدن سنگ‌ قبر کشتگان راه آزادی. مردم شریف ایران، سکوت شما یعنی حمایت از ظلم.

اولین قدم بعد آزادی و تاسیس شعبه مک‌دونالد قطعا حذف واژه غیرت از فرهنگ لغته.

"از تشنگی مرد،
آب جوب نخورد"

نترسید نترسید ما همه با هم هستیم
بترسید بترسيد ما دیگه با هم هستیم.

پسر دبستانی همسایه بغلیمون صبح تا شب با پیانو سلطان قلب‌ها رو می‌زنه. هی اون صدا در ذهنم مرور میشه خیلی غمم می‌گیره.

این سخنگوی دولت یه تور دور ایران گذاشته همه دانشگاه‌های ایران میره دانشجوها رو بر علیه خودش متحد می‌کنه.

وای خیلی خوش می‌گذره هر جا رو نگاه می‌کنی ملت اجبار رو از سر برداشتن. یه مشت فیلم رسانه‌ای شده دیگه نیست، واقعنی به همین زودی تو هر کوچه‌ای پیچیده بوی بهار.

"شنیده بودم که سر بی‌گناه پای دار میره اما بالای دار نمیره؛ ولی دروغه. داریم می‌بینیم که همه‌ش دروغ بوده."

روز آزادی یه اسم درست درمون برای اینجا می‌ذارم.

پارمیدا قاسمی کمان‌دار تیم ملی در مراسم اهدای جام حجاب اجباری رو از سر خودش برداشت و جلوی همه در وسط تهران به روی سکو رفت. اسم و شجاعت این فرد هم ثبت شد و ما بهش افتخار کردیم.

یکی از خبرای قشنگی که چند روز پیش خوندم شروع جرقه‌های اعتراض در کشور‌های دور و بر مثل لبنان بود. کپشنش نوشته بود زن زندگی آزادی شروع بهار خاورمیانه است. خیلی به دلم نشسته بود.

تو رو خدا من رو به همسریت قبول کن

من روزمره‌م رو پنهان نکردم‌‌. نه به این منظور که کار دیگه‌ای نکنم‌، به این معنا که دغدغه روزانه‌م آزادیه؛ وقتی فرصت خالی دارم افکاری که به سمتم هجوم میارن درباره آزادی‌اند. اینکه اینجا آهنگ‌های حماسی می‌ذارم برای این نیست که صرفا همسو باشم، تمام چیزی که روزانه بهش گوش میدم همینان. برای همین هم هستش که وقتی می‌بینم یکی بی‌توجه از روزش میگه تعجب می‌کنم. آخه برام جور در نمیاد که با بعضی آدما انقدر تفاوت دغدغه دارم.

یکی از بخش‌های غم‌انگیز زندگی زیر سایه‌ی اینا برای من این بود که خجالت می‌کشیدم بگم دوست ندارم مهاجرت کنم‌. پیش می‌اومد یهو دلم می‌خواست بیام اینجا بنویسم "من اینجا ریشه در خاکم"؛ بعد به این نتیجه می‌رسیدم آدما با خودشون میگن این چه ابلهیه. ازتون بیزارم که ماندن رو انقدر غیرقابل باور کردید‌.