کابوس دیدم کچل شدم. تا حالا انقدر وحشت‌زده از خواب بیدار نشده بودم.

درین سرما، گرسنه، زخم‌خورده،
دویم آسیمه‌سر بر برف چون باد
ولیکن عزت آزادگی را
نگهبانیم، آزادیم، آزاد.

چند مدتیه غم مثل معشوقه تو آدما و محیط دور و برم می‌پلکه‌ و حالا گویی منم بر زدم داف دوست صمیمیم.

باز خوبه فوتبال هست. نمی‌دونم اگه نبود من و بابام این خشم رو کجا خالی می‌کردیم.

هر لحظه بیشتر میفهمم که اینجا جایی ندارم

نتونستم جایی برای خودم پیدا کنم

خانوووووم این لباس مخصوص ما کو؟

عزیزم زن، زندگی، آزادی.

با بابا که حرف می‌زنم یهو یه شعری یادش میاد و با ذوق شروع به خوندنش می‌کنه. بعضی اوقات می‌بینم وسطش مکث کرده. نگاه می‌کنم می‌بینم بغض کرده. یهو دلم‌ می‌افته.

بدنامی حیات دو روزی نبود بیش
آن هم کلیم با تو بگویم چه سان گذشت
یک روز صرف بستن دل شد به این و آن
روز دگر به کندن دل زین و زان گذشت

می‌دونید چرا شب قدر یه شب در میونه؟ چون مامان خدا بهش گفته چی‌چی خوشت اومده هر شب میری بیرون مهمونی هیهیهی

پیرمرد پیرزنای نیویورکی فضای مجازی رو هر روز نجات میدن:(

ارباب چینی داریم. علم چیه؟ رجوی‌جون داریم.

الان هیچکس پست می‌ذاره آخرم من از تیمم خوردم.

ساعت ۲ئه و باید چند ساعت دیگه بیدار شم بلکه برم موهامو کوتاه کنم چون با ۱۸ سال سن مدرسه وجود داره و بخاطر مو تهدید به اخراج می‌کنه.

احمدی‌نژاد تو گوشم داره داد می‌زنه واقعا مشکل مردم ما شکل موی بچه‌های ماست؟

تو در خوابی و من، با همین زلفک ممنوعه‌ی خود نردبانی به بلندای سحر می‌بافم تا برآرم خورشید.

من تو دفتر با پرونده زیر بغل

مدام در اینستگرم میبینم یک گوریل تکامل نیافته اعلام میکنه چون زنان مسن زنانگی شان رو از دست دادن حجاب به اون ها واجب نیست.
اوکی من الان دیگه زن نیستم اصلا
من اصلا فسیل یک پیرمرد در ancient egypt هستم
فردا بلیطم رو میگیرم پاشم میام ایران ببینم کی میخواد حرف بزنه
صدا هم که لابد زنانگی رو از دست داده کنسرت هم میزارم پس
هی دهن من رو وا میکنن یک چیزی میگم بعد میگن شهره اعصاب نداره