چند مدتیه به مسئله خیلی بیشتر فکر می‌کنم. با اینکه چیزهای خیلی بدی وجود داره و ذهنم داره از افکار منفجر میشه اما به رویکردهای قدم برداشتن به سمت اتفاقات، کلمات و چیزی که پشت کلماته خیلی فکر کردم ‌و چشمام هر روز بازترن.

کلمات یا فقط یه مجموعه حرفن. یا گلوله‌ن. یا یه دست لطیف‌ن. تشخیص‌شون بازی جدیدم برای فرار از اضطرابه.

من به چیزی باور دارم که منبعش کم‌رنگ شده.

نمی‌دونم آدما چطور پزشک میشن‌. هر محیط درمانی‌ای که میرم اضطراب‌ می‌گیرم. خیلی فضای تو مخیه.

من هر روز توی سرم باهات توی کوچه‌های لاهیجان قدم می‌زنم.

یه صبحی دوباره پرده رو کنار می‌زنیم. دوباره نور میاد‌.

سراغ من بیا

مامانم بهم گفت برو تراپی 👍

در اشتیاق گلی که نچیده‌ام
می‌لرزم

می‌دونم یه روزی یه جایی یه جوری.

هل. برخورد با شن‌. خورد شدن و شکستن.

اگر طبقه اول نبودی شاید صدای سکوتم رو می‌شنیدی

شاید یه جا باحالتر

یک چیزی بین من و پیدا کردن آثار هنری کنار سطل آشغال=)))))))))

بوسه اشکین

امروز اصلا حواسم نبود ماه رمضونه. در حال گاز زدن سیب داشتم کارتمو به حراست نشون می‌دادم یارو اینطوری بود که آقا کارتو ولش کن اون سیبو بذار تو کیفت.

بنظر شما توت‌فرنگی یا موز؟

مرور کارهایی که می‌خواستی انجام بدی و نجنبیدی، غم‌انگیزه