«دریغا که بار دگر شام شد،
«همه خلق را گاه آرام شد،
«مگر من، که رنج و غمم شد فزون.
«جهان را نباشد خوشی در مزاج،
»بجز مرگ نبود غمم را علاج،
«ولیکن در آن گوشه در پای کاج،
«چکیده است بر خاک سه‌قطره خون.»