باید پرسید: رابطه‌ای در دنیایی سراسر از زخم، مرگ، سایبرنتیک، استثمار و بی‌هویتی چطور باید شکل بگیره؟ انتظار یه عاشقانه‌ی آهسته، سنتی و سالم در دنیای سایبرپانک به معنای نفهمیدن بستر رواییه.

لوسی و دیوید، هر دو تکه‌پاره‌هایی از یک سیستم در حال فروپاشی‌ان. رابطه‌شون بیشتر از اون که «رشد عاطفی» باشه، فریادیه برای فرار از این جهنم تکنولوژیک. درسته که این رابطه شتاب‌زده‌ست، ولی دقیقاً همین شتاب و اضطرار، بازتاب موقعیت اگزیتنشال شخصیت‌هاست. در سایبرپانک، عشق هم مثل بقیه چیزها، یا سریع می‌سوزه یا خفه می‌شه.