از لحاظ داستانی، جوجوتسو کایزن مقداری از سولو لولینگ بهتر عمل کرد. زمینه‌چینی کرد توضیحاتی داد و بعد وارد داستان اصلی شد و کاراکتر اصلی تازه وارد اوج گرفتن شد. یک ورود به داستان یهویی نداشت و با زمینه‌چینی انجام شد. یعنی برعکس سولو لولینگ عمل کرد. سولو لولینگ از همون اول دانجن و شکار و رنک‌هاش مشخص بود، اما ورود به داستان و اوج‌گیری کاراکتر اصلی به‌شدت یهویی و مسخره بود. بدون اینکه توضیحاتی وجود داشته باشه یا زمینه‌چینی باشه، کاراکتر یک پنل بدست میاره و بعد از اون ۲ کیلومتر می‌دوئه و ۵۰ تا به لول‌ش اضافه می‌شه. می‌شه به جرئت گفت که داستان سولو لولینگ با داستان انیمه‌ی تناسخ به عنوان ماشین غذا برابری می‌کنه.
از لحاظ گرافیک، گرافیک سولو لولینگ در حدی که تعریف‌ش رو می‌کردن و بهش جو می‌دادن قوی نبود، حتی توی بعضی از فایت‌های فصل دوم انگار دوتا لیزر میوفتادن دنبال همدیگه و طرفدارهاش می‌گفتن وای عجب گرافیک خفنی. در مقابل‌ش جوجوتسو کایزن یه گرافیک خوب و منطقی داره.
از لحاظ شخصیت پردازی، سولو لولینگ ۹۰ درصد تمرکزش روی شخصیت سونگ جین‌وو هست. به‌طوری که باید اسم انیمه سونگ جین‌وو باشه تا سولو لولینگ. اما در مقابل جوجوت