نشانه های کمبود ویتامین Eدرطیور⬆️⬆️⬆️

1)گوسفند افشاری:

‌نژاد:

گوشتی



رنگ:

قهوه‌ای روشن، تا تیره و بندرت سفید



پراکنش:

گوسفند افشاری در وسعتی قریب به 20 هزار کیلومتر مربع در بین استان زنجان و قسمتی از استانهای آذربایجان‌ غربی و آذربایجان شرقی و کردستان پراکنده است.

‌

جمعیت:

بالغ بر یک میلیون رأس می‌باشد.



رنگ:

رنگ غالب در گوسفندان بالغ قهوه‌ای متمایل به قرمز یکدست، بدون لکه با دامنه تغییرات از قهوه‌ای روشن تا قهوه‌ای تیره متمایل به سیاه می‌باشد و رنگ بدن بره‌ها در بدو تولد قهوه‌ای متمایل به سیاه بوده و به تدریج با افزایش ‌سن رنگ بدن روشن‌تر می‌گردد.



خصوصیات ظاهری:

گوشها معمولا به صورت افتاده و بزرگ بوده، لیکن گوسفند افشاریِ نیم گوش و بدون گوش نیز دیده می‌شود. قوچ و میش هر دو فاقد شاخ می‌باشند. روی بینی در قوچها اکثرأ انحنا وجود دارد و در میشها صاف یا دارای انحنای کمی است‌. گردن در میشها دراز بوده و در قوچها قوی و ضخیم می‌باشد. دنبه در گوسفند افشاری دو لپی بوده و به صورت سفره‌ای و پهن می‌باشد. گوسفند افشاری جزو گوسفندان سنگین ‌دنبه کشور محسوب می‌گردد. دنبه در این حیوان معمولا دارای شیب خاصی است که از ناحیه کمر حیوان شروع‌ می‌شود و حالت افتادگی را به دنبه می‌دهد.

دنبالچه دارای پشم، بدون ذخیره چربی بوده و برجستگی دنبالچه از نمای جانبی چندان قابل مشاهده نیست‌. دنبالچه ممکن است گاهی درازتر از دنبه باشد. گوسفند افشاری جزو گوسفندان بلند قد محسوب می‌گردد و بیومتری‌های انجام شده نشان می‌دهد که ارتفاع کمر در این حیوان قدری بلندتر از ارتفاع جدوگاه می‌باشد و دست و پا از ظرافت خاصی برخوردار است که حیوان را قادر به ‌راه پیمایی در کوهستان و مناطق سنگلاخی می‌نماید. سطح پشت، گردن، دنبه و دنبالچه در این حیوان غالبأ پوشیده از پشم بوده، لیکن زیر گردن، زیر شکم، دست و پا و صورت فاقد پشم است و از موهای زبری که رنگ آنها تیره‌تر از رنگ پشم حیوان است پوشیده شده است‌. از نظر کمیت و کیفیت پشم در مقایسه با سایر گوسفندان بومی استان، متفاوت و از نظر ظرافت الیاف با گوسفندان مغانی، قزل و بختیاری مشابه بوده و دارای پشم ضخیمی می‌باشد که در صنعت قالی بافی استان زنجان از آن استفاده می‌کنند.



خصوصیات تولیدی:

1- میانگین وزن تولد بره نر: 35 / 4 کیلوگرم

2- میانگین وزن تولد بره ماده: 4 کیلوگرم

3- میانگین وزن پایان شیرخوارگی بره نر: 5 / 29 کیلوگرم

4- میانگین وزن پایان شیرخوارگی بره ماده: 5 / 26 کیلوگرم

5- میانگین وزن شش ماهگی بره نر: 24 / 41 کیلوگرم

6- میانگین وزن شش ماهگی بره ماده: 7 / 38 کیلوگرم

7- میانگین وزن پشم سالانه تولیدی در بره نر: 641 گرم

8- میانگین وزن پشم بره سالانه تولیدی در ماده: 478 گرم



خصوصیات ژنتیکی:

1- سرعت رشد بالای این نژاد بطوریکه جزء اولین گروه گوسفندان گوشتی کشور و هم ردیف گوسفندان بختیاری، ماکویی و مغانی قرار گرفته است‌.

2- تولید شیر خوب و پرچرب این گوسفند که باعث ‌شده است جزء گوسفندان دو منظوره گوشتی - شیری قرار بگیرد.

3- سازگاری و عادت پذیری آن با شرایط آب و هوایی مناطق سردسیر.

4- قدرت راه پیمایی و کوه پیمایی خوب این نژاد بطوریکه قادر است فاصله 100 کیلومتری بین ییلاق و قشلاق را براحتی طی نماید.

5- بالا بودن نسبی دو قلو زایی این نژاد نسبت به سایر نژادهای گوسفند استان زنجان و کشور

6- مقاومت گوسفند افشاری در مقابل امراض انگلی داخلی و خارجی

7- پایین بودن ضریب تبدیل و داشتن بازده اقتصادی مطلوب

نژادهای گوسفند

امروه بیش از دویست نژاد متفاوت گوسفند در سراسر دنیا موجود است و بسیاری از این نژادها از لحاظ تولید اقتصادی اهمیت چندانی ندارند و بیش از سه چهارم صنعت گوسفندداری دنیا فقط متکی به 10 تا 20 نژاد شناخته شده گوسفند است.

گوسفند را می توان براساس نوع تولید، وضعیت شاخ،منطقه جغرافیایی، وضعیت دنبه، و نوع پشم طبقه بندی نمود اما بطورکلی بواسطه سهولت کار طبقه بندی، گوسفندان دنیا را از روی نوع پشم به دسته های زیر تقسیم می کنند:

1- نژادهای باپشم کاملاً ظریف مانند مرینوس( اسپانیا) و رامبویه( فرانسه)

2- نژادهای با پشم ضخیم مانند آوسی( مدیترانه) و گوسفندان بومی ایران

3- نژادهای پشمی دو رگه که در اثرتلاقی نژادهای پشم بلند و پشم ظریف بوجود آمده و هدف اصلاح کیفیت لاشه و طول تار پشم بوه است مانند کاریدال( نیوزلند) کلمبیا( آمریکا) و پاناما( آمریکا)

گوسنفدان ایرانی از نظر کیفیت پشم در ردیف گوسفندان با پشم طریف قرار دارند و همگی باستثنای نژاد زل مازندران( بدون دنبه) و قره گل( دارای نیم دنبه) از جمله گوسفندان دنبه دار هستند.

وجود شرایط آب و هوای مختلف در ایران موجب بوجود آمدن نژادهای مختلفی گردیده است که اغلب این نژادها برحسب محل پرورش یا نام ایل پرورش دهنده آنها نام گذاری می شوند.

گوسفندان ایرانی برحسب نوع تولید به دسته های زیر تقسیم می گردد:

نژادهای گوشتی مانند لری،مغانی، افشاری و شال

نژاد پشمی مانند بلوچی، کلکوهی، ماکویی

نژاد شیری مانند قزل

نژاد پوستی مانند قره گل

برای انتخاب میش های شیری باید دقت شود که لگن جادار و پهن باشد، پستانها کاملاً قرینه هم باشند.

مشخصات ظاهری گوسفند

گوسفنداز جمله دامهایی است که می تواند آب و هوای متغیر و خشک را تحمل کند و با فقیرترین علوفه و غذاها به رشد خود ادامه دهد.

از طرفی گوسفند در مقایسه با سایر دامها به جیره نگهداری کمتری احتیاج دارد و بیشتر غذایی را که مصرف می کند صرف تولید و رشدونمو خود می نماید.

بطورکلی گوسفند یک دام چندمنظوره می باشد و بخصوص از نظر تولید گوشت، پشم،پوست وشیر مورد توجه است صفت تولیدمثل به موازات میزان تولید گوشت از جلمه صفات مهم اقتصادی به شمار می آید. بدین ترتیب بازده تولید مثل از اهمیت فوق العاده ای برخوردار می باشد. زیرا با ازدیاد تعداد بره هایی که به وسیله میش زائیده می شود، مخارج هزینه های تولید پائین می آید. به همین دلیل سعی و کوشش بر این ست که صنعت دوقلوزای در گوسفندان ازدیاد یابد.

پشم یکی دیگر از محصولات گوسفند می باشد که با توجه به نوع و کیفیت الیاف تشکیل دهنده آن در صنعت فرش و نساجی مورد استفاده و بهره برداری قرار می گیرد. بطورکلی تولید گوشت 80-75% و تولید پشم 20،25% کل عایدی پرورش دهندگان گوسفند را تشکیل میدهد. نژاد قره گل یکی از با ارزشترین پوستهای گوسفند را تولید می کد که در تهیه البسه مورد استفاده قرار می گیرد.

پشم گوسفند از لحاظ چربی و پروتئین غنی تر از شیر گاو است ولی حجم تولید شیر گوسفند کم می باشد. طول مدت شیردهی گوسفند 16 هفته بوده، مقدار تولید روزانه شیر در نژادهای مختلف گوسفند متفاوت و بین 4/5 ، 3/0 لیتر است.

در ارزیابی اندام های ظاهری، برای انتخاب گوسفندان گوشت باید به نکاتی چون پیشانی پهن، گردن کوتاه و عضلات توجه کاملاً پرشیر، شکم جادار، پهلوها ظریف و دام از ظرافت کافی برخوردار باشد.

برای انتخاب گوسفندان پشمی باید به نکاتی همچون بدن کشیده و کم عرض تر از گوسفندان گوشتی دقت کرد.

نژادهای شاخص گوسفند در ایران
1. گوسفند افشاری:
نژادی است گوشتی، رنگ بدن قهوه ای روشن، تا تیره و بندرت سفید مشاهده می شود. میانگین وزن: قوچ 65/88 کیلوگرم و میش 52/70  کیلوگرم

2. گوسفند بلوچی:
نژ ادی است پشمی – گوشتی- رنگ بدن سفید یکدست با لکه های سیاه دور چشم، پوزه و مفاصل دست و پا. میانگین وزن: قوچ 43 کیلوگرم و میش 6/39 کیلوگرم

3. گوسفند بهمنی:
نژادی است گوشتی، رنگ بدن سفیدیکدست با لکه ها  اختصاصی به رنگ سیاه اطراف چشم، پوزه، گوشت، ریزجثه، و بدن دنبه( دم دار) رنگ بدن سفید به  تنوع شکری، نخودی و گاهی حنایی. میانگین وزن: قوچ 45 کیلوگرم و میش 6/40 کیلوگرم.

4. گوسفند دالاق:
نژادی است گوشتی، رنگ بدن در بدو تولید سیاه و قهوه ای تیره و در هنگام بلوغ به رنگ شکری متمایل می گردد. میانگین وزن:قوچ 52/46 کیلوگرم.

5-  گوسفند زل:
نژادی است با گرایش تولید گوشت، ریزجثه، و بدون دنبه( دم دار) رنگ بدن سفید به تنوع شکری، نخودی، و گاهی حنای میانگین وزن قوچ 45 کیلوگرم و میش 6/40 کیلوگرم


لینک کانال
https://telegram.me/Animalscience2015

اثرات بیولوژیکی تفاله انگور بر فراسنجه های عملکرد رشد و متابولیت های خونی بره های پرواری افشاری

فرضیه بشکه در مورد اسیدآمینه

کشت آکواپونیک، کاشت هم زمان گیاه با پرورش ماهی ...👇👇👇👇👇

اسکور ترشحات رحمی

ارزش غذایی خوراک ها⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️⬇️

بیشتر خوراک ها بر اساس ترکیب شیمیایی، که ارزش غذایی شان را می توان از روی آن تخمین زد، فروخته می شود. تحقیقات زیادی بر روی تخمین ارزش غذایی خوراک ها برای مقاصد نگهداری، رشد، پروار بندی، یا تولید شیر انجام شده است. انواع مختلف آنالیزهای غذایی که مورد استفاده قرار می گیرد و انواع خوراک ها در این فصل مورد بحث قرار خواهند گرفت.

متدهای تجزیه

تجزیۀ تقریبی
تجزیۀ تقریبی یک سیستم تجزیۀ شیمیایی است که برای تخمین مجموعۀ مواد غذایی قابل هضم مورد استفاده قرار می گیرد. در این تجزیه، فیبر خام از طریق جوشاندن غذا با یک اسید ضعیف و سپس با یک محلول قلیایی مشخص می شود.
مقدار پروتئین با ضرب کردن مقدار ازت در 25 / 6 اندازه گیری می شود. مقدار مواد معدنی با سوزاندن نمونه و وزن کردن خاکستر باقیمانده مشخص می شود.
چربی ها توسط اتر به دست می آید. این چهار عناصر یعنی فیبر خام، چربی ها، پروتئین و خاکستر از مجموعۀ ماده خشک کسر می شوند و باقیمانده را عصارۀ فاقد ازت (NFE) می نامند.
برای بدست آوردن مقدار TDN خوراک; قابلیت هضم فیبر خام عصاره فاقد ازت چربی ها و پروتئین باید مشخص شود. میزان قابلیت هضم از آزمایش های هضم از غذا با حیوانات بدست می آید. برای جیره نویسی، میانگین ارقام قابلیت هضم از آزمایش های تحقیقی متعددی به دست آمده است و در جدول های خوراک و خوراک دادن موریسون و کمیته ملی تحقیقات موجود است. قابلیت هضم کنسانتره ها که در مقالات یافت می شود، به دلیل اختلاف کمی که در قابلیت هضم علوفه ها، بویژه در قسمت های فیبر و عصاره عاری از ازت وجود دارد.
مقیاس TDN و تجزیۀ تقریبی دارای محدودیت هایی است. مخلوط کردن یک خوراک با اسید ضعیف و مواد قلیایی مقداری از لیگنین گیاهی را که حیوان نمی تواند آن را هضم کند در خود حل می کند. بخش حلال فیبر همچنین حاوی بیشتر همی سلولز و مقداری سلولز است که به عنوان قسمتی از عصاره فاقد ازت محسوب می شود. در بعضی از آنالیزها بخش فیبری خوراک دارای قابلیت هضم بیشتری در مقایسه با عصاره فاقد ازت است که در برگیرنده بیشتر کربوهیدرات های قابل هضم خوراک است. روش TDN به طور دقیق بخش فیبری علوفه را به بخش های قابل هضم و غیر قابل هضم تقسیم نمی کند.
لیگنین، که غیر قابل هضم است به مقدار زیادتری در علوفه ها در مقایسه با کنسانتره وجود دارد. به جهت ناتوانی تغذیۀ تقریبی برای بدست آوردن لیگنین ارزش TDN علوفه ها، ارزش های تولیدی علوفه ها را برای تولید شیر در مقایسه با کنسانتره ها بیش از اندازه تخمین می زند.

تجزیۀ محلول پاک کننده
به جهت این که روش TDN به طور دقیق مواد غذایی کم هضم را از مواد غذایی که بیشتر هضم می شوند جدا نمی کند، توجهات به طرف شناسایی ترکیب شیمیایی و ساختمان فیزیکی گیاهان که تعیین کننده ارزش غذایی خوراک ها هستند معطوف شده است. 
این کار توسط ون سوست در آزمایشگاه U.S.D.A. بلتسویل در مریلند و در دانشگاه کورنل توسط مرتنز در آزمایشگاه علوفه U.S.D.A.در شهر مدیسن وسیکانسین شروع شد.
روش محلول پاک کننده فیبر اجزای کربوهیدرات گیاه را به محتوای سلول و عناصر دیواره سلول تقسیم می کند. 
غذا ابتدا با یک محلول خنثی و پاک کننده و در PH هفت جوشانده می شود. بخشی که در محلول خنثی پاک کننده حل می شود شامل محتویات سلول ها از قبیل چربی ها، قندها، اسیدهای آلی، مواد معدنی محلول در آب، پکتین، نشاسته، نیتروژن غیر پروتئینی، و پروتئین قابل حل است. این ترکیبات تقریبا ً به طور کامل توسط حیوان هضم می شود. پسمانده نمونه بعد از جوشاندن با محلول پاک کننده خنثی از دیواره سلولی تشکیل شده است که NDF نامیده می شود. NDF دارای بخش دیواره سلول است. این بخش حجمی را که خوراک در دستگاه گوارش اشغال می کند مشخص می سازد و مقدار مصرف خوراک را محدود می کند.
نمونه خوراک سپس با یک محلول پاک کننده اسیدی جوشانده می شود که همی سلولزها و فیبرهایی را که به پروتئین متصلند حل می کند. 
این قسمت ها تا اندازه ای قابل هضم هستند که بستگی به درجۀ لیگنینی بودن آنها دارد. مواد غیر محلول به ADF معروف که مخلوطی از پروتئین صدمه دیده از حرارت سلولز، لیگنین، کتین، و سیلیکا هستند. سیلیکا و لیگنین قابلیت هضم گیاهان را کاهش می دهند. سیلیکای دیوارۀ سلولی به نظر می آید که به استحکام گیاه، آنچه لیگنین انجام می دهد، اضافه می کند. تعیین مقدار لیگنین و سیلیکای علوفه ها به روشن شدن اختلاف های بین علوفه های مناطق معتدل و گرمسیر کمک کرده است. 
علوفه های مناطق معتدل از نظر قابلیت هضم، کربوهیدرات های محلول، و معمولا ً پروتئین خام، نسبت به علوفه های مناطق گرمسیر که دارای دیوارۀ سلولی بیشتری هستند برترند.
تجزیۀ ترکیب شیمیایی گیاهان؛ برای تخمین قابلیت هضم و ارزش های انرژی خوراک ها مورد استفاده قرار می گیرد. بخصوص آن هایی که از روش NDF و ADF استفاده می کنند. از آنجا که قابلیت هضم محتوای سلول تقریبا ً 98% است، بیشتر به د