واقعا ته قلبم فقط نا امیدی و حسرت هست تا ناراحتی و خشم.

جوری دلم واسه تهران تنگ شده که تو عمرم همچین دلتنگی‌ای رو تجربه نکرده بودم.

هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم یه روز همچین احساسی داشته باشم.

404.04.04
هم گذشت و کسی دوستم نداشت.

we even went through A WAR and you're still کصخل.

عاشقمی ولی

بگی نگی

بالاخره برگشتم تهران تا دوباره ازش متنفر باشم🙏🏻

از ذوق غیبتی که فردا قراره بکنم، خوابم نمی‌بره‌.

how do I explain this feeling to a man?