اما وقتی به آن از زاویه حقوق بین‌الملل نگاه کنیم، بیشتر از یک «وقفه» است: زمینه‌ای برای مداخله بشردوستانه،فرصتی برای مذاکره و محک زدن توافق‌های سیاسی بر پایه‌ی قواعد بین‌المللی و اصول بشردوستانه است.
نه تنها به عنوان یک تکلیف اخلاقی، بلکه در قالب یک الزام حقوقی.

چرا که تجربه میدانی نشان می‌دهد که طرفی که به آتش‌بس تن می‌دهد، لزوماً بازنده نیست؛ گاهی این اقدام نشان از تغییر موازنه قوا دارد. وقتی طرف مقابل، پس از تلاش‌های نظامی سنگین، به توافق موقت تن می‌دهد، این در عمل به معنای آن است که جبهه مقاومت توانسته هزینه‌ی عملیات خصم را بالا ببرد و راه‌حل‌های سیاسی را به سود خود پیش ببرد.

این نکته را منشور ملل متحد و عرف بین‌المللی تأیید می‌کنند. پذیرفتن آتش‌بس از سوی مقاومت، صرفاً عقب‌نشینی نیست؛ بیشتر ابزاری است برای حفظ دستاوردهای میدان حماس، سازماندهی مجدد نیروها، و کسب موقعیت بهتر در میز مذاکره. این همان «تثبیتِ پیروزی» است که در عمل می‌تواند به افزایش مشروعیت سیاسی و بین‌المللی منجر شود.

کاهش هزینه‌های نظامی و سیاسی برای طرف تهاجم، فشار افکار عمومی و بین‌المللی، و در کنار آن حفظ و تثبیت دستاوردهای مقاومت. از نگاه حماس و جبهه مقاومت، آتش‌بس نه پایان مبارزه، که یک مرحله راهبردی است .
(مرحله‌ای که در آن قدرت میدانی ونظامی به قدرت سیاسی و حقوقی تبدیل می‌شود.)
در پایان، باید تأکید کرد که این نوع توافق‌ها نشان می‌دهند که مقاومت توانسته معادلات را به نفع خود تغییر دهد؛ نه فقط به‌خاطر عملیات نظامی، بلکه به‌واسطه ترکیب هوشمندانه‌ی حقوق، سیاست و ماهیت مردمیِ پشتیبانی از مقاومت.

🔸آتش‌بس کنونی را می‌توان گامی در مسیر تثبیت منافع و افزایش جایگاه جبهه مقاومت دانست، گامی که بارها در معادلات منطقه‌ای معنا پیدا کرده است.