آره دایی بنا به اوضاع فصلی و تغییرات فیزیولوژیک ممکنه بگم: سگ در تنهایی و بی‌زیدی ولی حقیقت امر اینه این روزا خودم پا میذارم رو دُم خودم و با خودم داستان میشه. احوال وصل شدن به هیچ تخته‌‌پاره‌ای رو در خودم نمی‌بینم. فعلا باید خودم رو سفت بچسبم.

زیبا بود و درست، مکالمه از جایی شروع شد که انگار مدت‌هاست همدیگه رو میشناسیم. شبم ساخته شد و حالم. خدایان رو شکر بابت زن‌ها، زن‌هایی از این دست. گوشه‌ای از قلبم برای این خانم.

اگر خدایی هست، بابت انسان‌های حسابی که داخل زندگانیم قرار داده شکرگزارم.
من رو یاد وحشْ‌زن‌های ترکمن انداخت.
پریسا خانم زیبای من.

کفایت روابط انسانی رو برای این وقت خودم حس میکنم.
انسان‌ها پیچیده‌ان، انسان‌ها ادا و اصول زیاد دارن؛ من برای این قضایا زیاده فرتوت شدم.
در نزنید من به خوابم. خواب عمیق.

‏کاش طوری می‌شد منم مثل خانم مرضیه میگفتم:
«دیدی که رسوا شد دلمممم
غرق تمنا شد دلمممم.»
البت می‌دونین که باتوجه به احوالاتم دارم یاوه میگم.

اگه سیبیل داشتم، بجای چشمونم از سیبیلام خون می‌چکید.

امیر جون با این پیوست فرستاده:
مناسب برای چای و سیگار پیش از خواب.

‏آدم آزاده این فصل توی سینه‌اش یه جنگل ستاره داره و درون شکمش یه دریا آلبالو.

از secret chat خوشم می‌آیه، من‌بعد گاهی به secret chat باهام صحبت کنین.

روز خوبی برای غزاله بودن نیست. هیچ روزی، روز خوبی برای غزاله بودن نیست.

سگی سیاه‌تر از بلال حبشی داخل دلم سکنیٰ گزیده.

در نهایت خواب است که انسان را نجات می‌دهد.

همون‌قدر که درخت نمی‌خواد بره حموم، دیگه نمیخوام انسان باشم.

زید می‌خوام عزیزان و تا وقتی زیدی پیدا نشه به تمامی مردان قد بلند و سیبیل‌کلفت نظر دارم.

گلریزون کنین و آستین بالا بزنین و بگردین مردی با مشخصات مورد نظر برای این زن تکیده پیدا کنین.

نیاز دارم آغوشیده شم و بیاغوشم.

کنترل میکنم خودم رو که نرم سیگار انسان‌هایی که چس‌دودش می‌کنند رو نگیرم و زیر پا له نکنم.
ادایی‌های خاسر.

سرها بریده بینی
بی‌جرم و بی‌جنایت

‏بجد انتظاری از انسان‌ها ندارم، خیلی وقته. خیلی خیلی وقت. شاید به خاطر همین هم هست که دیگه خیلی وقته شگفت زده نشدم. خیلی خیلی وقت.