گاها سر از کار خودم درنمیارم.

دور بودن از انسان‌های عزیز زندگانیم از کله‌م یک آلت بزرگ ساخته.
از کله شما چی یک آلت بزرگ ساخته؟

مسافت زیاد انسان رو ناکارآمد و عاجز میکنه. خیلی عاجز و ناکارآمد.

استهلاک تنم چنان داره پیش میره که ناقه داره بر گل می‌نشینه.
نوایی نوایی نوایی نوایی.

ماجرا می‌خوام. ماجرای زیاد.

کائنات! معجون جاودانگی برسون، نه برای خودم که برای تمامی اقلام مراقبت‌پوستی و آرایشیم.
༎ຶ⁠‿⁠༎ຶ

حوالی ظهر پنجشنبه چندی از خوبان و دُرستان رو برای ناهار دعوت گرفتم خانه‌م.
خانم ح و خانم پ و آقایان سین، نون و ر.
حالا خودم باید چارقد به کمر پشت گاز باشم و با عِش آشپزی کنم.
اولین‌ مرتبه‌س دارم به این صورت میزبان میشم و این یعنی دیگه خیلی بزرگ شدم پدر.

‏دور باد مرگ از تو؛ که بر زنده‌ات گریسته‌ام.

‏در واقع چیزی که بیشتر از همه داره بهم آسیب می‌رسونه خودم هستم.
کی می‌تونه من رو از دست خودم نجات بده؟

حالا تو اینجا نیستی که تو گوشم بگی :«پلک‌زدنت صدا داره!»، منم نشسته‌ام دارم گوش میدم ببینم واقعا هر پلکی که میزنم صدا میده؟

اوقات پدرخرابی ست دل‌انگیزان.

عزیزم شما “غمت در نهان‌خانه دل نشیند” من هستی.

سروش تو واقعا مفرحی. :)))))))

عزیزم من مثل خدات نیستم که از رگ گردن بهت نزدیک‌تر باشم؛ من خود رگ گردنتم.

‏«حلاج‌وشانیم که از دار نترسیم.»