اگه به جای دین وینچستر بودم، بعد از سال‌ها شکار، همه چیزو ول می‌کردم و یه زندگی معمولی واسه خودم می‌ساختم.
شاید حتی به جای جنگیدن با هیولاها، شروع می‌کردم به نوشتن داستاناشون.
اینطوری هم آرامش داشتم، هم قصه‌هاشون هیچ‌وقت فراموش نمی‌شد.

اگه جای دین وینچستر بودم، بیشتر به جای نجات دنیا، خودمو نجات می‌دادم.
به جای فرار از گذشته، سعی می‌کردم اونو قبول کنم.
شاید بالاخره می‌ذاشتم بقیه هم منو نجات بدن.

اگه جای انولا هولمز بودم، به جای اینکه همیشه تو سایه شرلوک باشم، تلاش می‌کردم پرونده‌ای رو حل کنم که حتی اونم نتونه.
بیشتر از هوشم برای ساختن آینده‌ی خودم استفاده می‌کردم، نه فقط دنبال کردن رد دیگران.
و ثابت می‌کردم که اسم «هولمز» می‌تونه معنای تازه‌ای داشته باشه.

اگه جای موریارتی بودم، به جای اینکه فقط نقشه‌های پیچیده برای شکست دادن شرلوک بکشم، دنیای زیرزمینی رو مثل یه شطرنج واقعی می‌چیدم.
قدرت‌مو جوری پخش می‌کردم که هیچ‌کس حتی جرأت فکر کردن به مقابله باهامو نداشته باشه.
و هرج‌ومرج رو به یه "نظم شخصی" تبدیل می‌کردم.

اگه جای دین وینچستر بودم، به جای قایم کردن درد پشت لبخند، همه‌چی رو با سم درمیون می‌ذاشتم.
بیشتر به لحظه‌هایی که دارم زندگی می‌کنم اهمیت می‌دادم.
و شاید برای اولین بار، برای خودم می‌جنگیدم نه فقط برای بقیه.

اگه جای دین وینچستر بودم، به جای اینکه همیشه قهرمان باشم، یه بارم می‌ذاشتم خودمو ضعیف نشون بدم.
شاید ماشینو به مقصدی می‌بردم که هیچ هیولایی منتظرم نباشه.
و یاد می‌گرفتم زندگی فقط جنگیدن نیست.

اگه جای سم وینچستر بودم، دیگه نمی‌خواستم همه‌چی رو کنترل کنم.
به جای فرار از تاریکی درونم، باهاش کنار می‌اومدم.
و بالاخره برای خودم انتخاب می‌کردم، نه برای تقدیر.

اگه جای سم وینچستر بودم، اجازه نمی‌دادم سرنوشت منو مجبور کنه قهرمان باشم.
بیشتر دنبال آرامش می‌گشتم تا جنگیدن.
و شاید برای اولین بار، زندگی عادی رو انتخاب می‌کردم.