اگه جای الکساندر داگان بودم، ذهنم مثل میدان نبردی از روشنایی و تاریکی بود؛ جایی که هر انتخابم می‌تونست آیندهٔ من و بقیه رو تغییر بده. با نگاه سرد و محاسبه‌گرم، به‌دنبال قدرت و معنا می‌گشتم، اما در اعماق وجودم همیشه عطشی برای رهایی و اثبات خودم می‌سوخت. هر نقشه‌ای که می‌ریختم، نه‌تنها برای تسلط بر دنیا، بلکه برای کشف مرزهای ناشناختهٔ وجود خودم بود؛ مرزهایی که بین هیولا شدن و قهرمان بودن فقط یک قدم فاصله داشت.