روزا گذشت و زات ادما هیچ تغییری نکرده 😂

اسکویید گیم فقط یه سریال نبود؛ تمرین دیدنِ واقعیت توی ایران بود.

تو اسکویید گیم، آدم‌ها وارد بازی‌ای می‌شن که قانون‌هاش از قبل نوشته شده،
ولی هیچ‌کس بهشون نگفته هزینه باخت، «جان»ه.

تو زندگی واقعی ما هم، خیلی‌ها نه برای هیجان، بلکه برای حق، برای صدا، برای نفس کشیدن وارد میدون شدن.

تو سریال، تماشاگرانِ مرفه از بالا نگاه می‌کنن؛
مرگ برای اونا سرگرمیه.
تو دنیای واقعی هم بعضی‌ها فقط «تماشا» کردن
و بعضی‌ها، تاوان بازی‌ای رو دادن که حتی انتخابش نکرده بودن.

تو اسکویید گیم، وقتی بازیکنی حذف می‌شه،
چراغ‌ها خاموش می‌شن و بازی ادامه داره.
تو ایران هم وقتی آدم‌ها یکی‌یکی از دست رفتن،
زندگی برای بعضی‌ها ادامه داشت،
انگار نه انگار که یه نسل داشت کم می‌شد.

اعتراض تو این بازی واقعی،
یعنی ایستادن جلوی قانون‌هایی که ناعادلانه‌ان،
یعنی گفتنِ «این بازی رو قبول ندارم»
حتی وقتی می‌دونی هزینه‌ش ممکنه خیلی سنگین باشه.

فرق اسکویید گیم با واقعیت ما اینه که:
اونجا آخرش برنده داشت،
اینجا فقط آدم‌هایی بودن که باختن،
و هزاران روایت از صداهایی که خاموش شدن.

اسکویید گیم یه داستان بود.
اما اینجا،
خون واقعی بود،
درد واقعی بود،
و بازی‌ای که هنوز تموم نشده.

اسکویید گیم نشون داد خطرناک‌ترین بخش بازی،
عروسک یا نگهبان نبود؛
سیستمی بود که مرگ رو عادی میکرد

شاید ترسناک‌ترین حقیقت همین باشه:
این بازی بدون تماشاگر دوام نمیاره.

و تا وقتی تماشا ادامه داره،
بازی هم ادامه داره.

𝙒𝙃𝙀𝙉 𝙄 𝙎𝙈𝙊𝙆𝙀 ' 𝙀𝙑𝙀𝙍𝙔𝘽𝙊𝘿𝙔 𝙆𝙉𝙊𝙒𝙎

𝙒𝙃𝙀𝙉 𝙄 𝙒𝙊𝙍𝙆 ' 𝙉𝙊𝘽𝙊𝘿𝙔 𝙆𝙉𝙊𝙒𝙎

اموزش بدم ستاپ رو؟
قشنگ یه روندو بگیرید