من رو نمیبوسی و بهم نمیگی که بهتره نرم؟ بهتره که بمونم؟ بهم نمیگی اون بیرون ترسناک تر از اینجاست؟
ترسناک تر از اون سال ها مگه قرار هست که بیاد؟
کجا نوشته که آدم ها باید با سختی بزرگ بشن تا توی قدم های بدیشون قوی تر باشن؟ کجای این کتاب نوشته بود که من قراره توی صفحه بدی کتاب تو نباشم؟ کجا رو از قلم انداختم؟
مثل اینکه اخر شبه و بچه های باید برگردن خونه هاشون.
ولی کی میدونه؛ اگه من خدافظی کنم کسی قراره یادش بمونه؟ این سال ها رو.
این سال ها به سختی پاک میشن.. تو همیشه قراره مارو تو این راه به یاد بیاری.
تموم اون آسمون های ترک خورده و ستاره های ریخته شده، ماه من رو قوی نگه میداره.
و الان وقت رفتنه..
ما تو این راه سفر کردیم و همه چیز رو دیدم
از جنگل ابر ها تا سقوط خورشید.
و به نظر میرسه حالا که من دارم میرم تو قلبم رو صاحبی.
و من امیدوار بودم کاش بمونم..
ترسناک تر از اون سال ها مگه قرار هست که بیاد؟
کجا نوشته که آدم ها باید با سختی بزرگ بشن تا توی قدم های بدیشون قوی تر باشن؟ کجای این کتاب نوشته بود که من قراره توی صفحه بدی کتاب تو نباشم؟ کجا رو از قلم انداختم؟
مثل اینکه اخر شبه و بچه های باید برگردن خونه هاشون.
ولی کی میدونه؛ اگه من خدافظی کنم کسی قراره یادش بمونه؟ این سال ها رو.
این سال ها به سختی پاک میشن.. تو همیشه قراره مارو تو این راه به یاد بیاری.
تموم اون آسمون های ترک خورده و ستاره های ریخته شده، ماه من رو قوی نگه میداره.
و الان وقت رفتنه..
ما تو این راه سفر کردیم و همه چیز رو دیدم
از جنگل ابر ها تا سقوط خورشید.
و به نظر میرسه حالا که من دارم میرم تو قلبم رو صاحبی.
و من امیدوار بودم کاش بمونم..
گفتم لحظه ای که سر به شونه هام گذاشتی و من رو به موج موهایت دعوت کردی .. همون لحظه فهمیدم من اصلا جایی برای سفر ندارم.
گفتم وقتی پیانو خاطرات رو مرور میکرد و من و تو دست در دست هم جایی بین گذشته و اینده قدم برمیداشتیم و نمیدونستم این ایندست که رنگی تر میکنیمش یا این گذشتست که حال رو سیاه میکنه... گفتم سفر ما پایان نداره.
گفتم وقتی پیانو خاطرات رو مرور میکرد و من و تو دست در دست هم جایی بین گذشته و اینده قدم برمیداشتیم و نمیدونستم این ایندست که رنگی تر میکنیمش یا این گذشتست که حال رو سیاه میکنه... گفتم سفر ما پایان نداره.
و اون قراره ارزو کنه که ما خوشحال تر نباشیم ولی اون نمیدونه در تمام این ناهنجاری ها .. در تمام این پستی و بلندی ها.
در تمام قصه های بی پایانی که ما تنها خواستار یک خداحافظی بودیم.
انتظار تموم نگاه هایی رو کشیدیم که هیچ وقت به دست نیاوردیم.
شب هایی رو بیدار موندیم که صبحی بی ثمره داشت.
روز های برگشتی رو رویا پردازی کردیم که توی رویا باقی موند.
حسرت هایی رو حمل میکنیم که انتهای خوشی هامون رو تبدیل به غم میکنه.
برای من.. برای تو.. برای اون ها.
خیابون هایی رو متر میکنیم که هیچ وقت توش قدم نذاشتیم.
رویا هارو تبدیل به غم و غم هارو تبدیل به رویا میکنیم.
حتی اگر تو هیچ وقت من رو به آغوش نکشی.
من بهش میگم که آرزوی اون چیزی جز پوچی نخواهد بود.
در تمام قصه های بی پایانی که ما تنها خواستار یک خداحافظی بودیم.
انتظار تموم نگاه هایی رو کشیدیم که هیچ وقت به دست نیاوردیم.
شب هایی رو بیدار موندیم که صبحی بی ثمره داشت.
روز های برگشتی رو رویا پردازی کردیم که توی رویا باقی موند.
حسرت هایی رو حمل میکنیم که انتهای خوشی هامون رو تبدیل به غم میکنه.
برای من.. برای تو.. برای اون ها.
خیابون هایی رو متر میکنیم که هیچ وقت توش قدم نذاشتیم.
رویا هارو تبدیل به غم و غم هارو تبدیل به رویا میکنیم.
حتی اگر تو هیچ وقت من رو به آغوش نکشی.
من بهش میگم که آرزوی اون چیزی جز پوچی نخواهد بود.