روزی کسی زندگی من بود و حالا مدتی است مرموز و بی صدا جایی درونم ته‌نشین شده است.

رسوب کرده؛ آرام آرام.

کسی که تو را دوست داشت؛

و هیچ وقت اندوهش را جدی نگرفتی

اگر خواستی چیزی را پنهان کنی لای یک کتاب بگذار. این ملت کتاب نمیخوانند

به خداحافظی تلخ تو سوگند نشد

که تو رفتی و دلم ثانیه ای بند نشد

خواستند از تو بگویند شبی شاعر ها

عاقبت با قلم شرم نوشتند: نشد!

هلیا بدان که من به سوی تو بازنخواهم گشت.
تو بیدار مینشینی تا انتظار، پشیمانی بیافریند.
بگذار تا تموم وجودت تسلیم شدگی را با نفرین بیازماید. زیرا نفرین بی ریا ترین پیام‌آور درماندگیست.

بار دیگر شهری که دوست میداشتم.

God, I'm so sick of seventeen.

Finally! Here we go again.

وای جدا خوشحالم که با هستی دوستم

هستی هم خیلی خوشحاله که با تو دوسته:)