از صفحات کمیک بوک Sarah's Scribbles:
زندگی در پریودی vs زندگی

از صفحات کمیک بوک Sarah's Scribbles:
شیوه های مختلف استفاده از دوست پسر:
در شیشه ها رو باز کنه
استفاده از لباسهاش
وقتی دستم به جاهای بلند نمیرسه
سوسک ها رو بکشه
وقتی بدنم به گرما نیاز داره

توی لیست ده کمیک مود محبوب دنیا, کمیک سارا اوله!
دلیل محبوبیت این کمیک اینه که سارا خود خود ماست!
تنبلی میکنه, گیج بازی درمیاره, ترسوعه و...

سارا ما رو میخندونه
ما رو درک میکنه
و مشکلات و دغدغه هامون رو به صورت طنز بیان میکنه و باعث میشه بعد از یه خنده مفصل با ذهن باز با مشکل رو به رو شیم

مامانتون همش بهتون غر میزنه؟
حس میکنید هیچکس درکتون نمیکنه؟
به دوستی احتیاج دارید که شما رو درک کنه؟
خب سارا همون شخصه

سطح زبان این کتاب فوق العاده سادست و علاوه بر اون چون تصویر داره کاملا میشه مفهوم و منظور هر صفحه رو درک کرد

زور شراب گر به غم عشق می‌رسید ما را چنین خراب نمی‌دید هیچ‌کس
شرمنده‌ی محبتت ای غم! که در فراق حال مرا به جز تو نپرسید هیچ‌کس
-فاضل نظری

چنان تنهایی وحشتناکی احساس می‌کردم که خیال خودکشی به سرم زد. چیزی که جلویم را گرفت، این فکر بود که هیچکس، مطلقا هیچکس از مرگم متاثر نخواهد شد و من در مرگ خیلی تنها‌ تر از زندگی خواهم بود.
-ژان پل سارتر

میدونید که پولاروید هیچوقت از مد نمیوفته؟😌
عالی برای کسایی که میخوان با کمترین هزینه یه اتاق شیک و قشنگ داشته باشن🌱✨

در زندگی زخمهایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا میخورد و میتراشد.
-بوف کور | صادق هدایت

ضرب المثلی تقریبا در همه فرهنگ‌های دنیا وجود دارد که می‌گوید :
" زمانی که چشم نمی‌بیند، قلب هم احساس نمی‌کند ... "
ولی من تاکید می‌کنم که این گفته اشتباه است ! هرکس هرچه دورتر برود، به قلب نزدیک‌تر خواهد بود؛ حتی اگر بکوشیم او را به فراموشی بسپاریم !
حتی اگر در غربت زندگی کنیم، باز هم کوچک‌ترین خاطرات مربوط به اصل و نَسَبِ خود را به یاد داریم !
اگر از کسی که دوست داریم دور باشیم، حتی عبورِ رهگذران نیز ما را به یاد او می‌اندازد
-پائولو کوئلیو

من تنهایی بیرون رفتم، تنهایی با خودم حرف زدم و به خودم دلداری دادم، تنهایی مشکلاتمو هضم کردم، من واسه خودم رفیق بودم، دشمن بودم به خودم خوبی کردم، بدی کردم
خودم خودمو گم کردم، پیدا کردم!
من تنها حال خودمو خوب کردم.
-گرسنگی | رکسان گی

مامانم و بابام بهم اهمیت نمیدن و وقتی برام ندارن ، وقتی باهاشون حرف میزنم حتی متوجه نیستن دارم چی میگم !
از وقتی به قصر صورتی اومدیم همه چی بدتر شده من اینجا حتی دوستی ندارم

هر روز باید غذاهای یخ زده رو بذاریم تو فر و همونو بخوریم ، آدم های قصر صورتی همشون عجیب غریبن حتی اون گربه ی سیاه

مامانم برای اینکه از دستم خلاص شه گفت بهتره برم تو خونه بگردم ، تو خونه ام زیاد چیزای جالبی نبود همه چیز قدیمی بود ، وایسا ببینم اونجا یه دره ولی چرا قفله …. میخوام بدونم به کجا راه داره

از مامان سوال میپرسم برای اینکه از دست. سوالام راحت شه کلید درو بهم میده ، شاید اگه مامان میدونست اونور چه چیزیه هیچ وقت این اجازه رو بهم نمیداد !

من از اون در وارد یه خونه شبیه خودمون شدم ، گفتم حتما راهش همینطوری بوده یه تونل مسخره بوده مه دوباره به خونه‌ی خودمون میرسه ، ولی اینجا فرق داشت بوی غذا تو خونه پیچیده بود ، اون یکی مامان به جای چشم چشاش دکمه داشت !

اینجا همه چیز اونطوری که میخواستم بود دقیقا شبیه رویا ، هر چیزی که میخواستم اینجا بود ، مامان و بابای دیگه بهم اهمیت میدادن و برام وقت میذاشتن مامان دیگه هم کلی غذای خوشمزه میپخت