حتی ممکن بود اگر شما با همسرتون رفتار صمیمانه ای داشته باشید خود همسر یا فرزندتون شما روبه مامورها تحویل بده چون خلاف عرف بود.. اون روزها چیزی غیر قانونی نبود چون قانونی نداشتیم اما هرلحظه هرکاری ممکن بود سرمون رو به باد بده..

من تا اون سن هرطوری بود زندگی کرده بودم و خودم رو توی دردسر ننداخته بودم اما رازی رو فهمیدم که دونستنش مساوی با مرگ بود... اگر کسی من رو لو میداد چی...؟

۱۹۸۴ رمانی که مو به تنتون سیخ میکنه پیش‌بینی های جورج اورول تا چه حد درست دراومده؟ بعد از خوندن این کتاب می‌فهمید :)))

🌙#کتاب تکه هایی از یک کل منسجم: -قیمت: 210t -جلد شومیز | 360 صفحه. ••جهت ثبت سفارش: @BGiAdmin

امروز جدیدترین کتابی که چاپ شده رو میخوام بهتون معرفی کنیم.

این کتاب ضمانت‌نامه داره و برای انتشارات کتاب مجازیه. این کتاب هنوز وارد بازار نشده. چاپ اولش اختصاصی برای شما تولید شده.

وقتی میگم ضمانت نامه داره یعنی چی؟ یعنی اگر بخریدش و بخونید و به هردلیلی ناراضی باشید، پولتون پس داده میشه!😍

این آفری هستش که خود انتشارات کتاب مجازی برای کتاباش میذاره و به نظر من خیلی کار حرفه‌ای هستش. این نشون میده پول براشون مهم نیست مهم رضایت مشتری هاست.❤️

خب حالا بریم سراغ معرفی کتاب:

هیچکس نمیخواست من زنده بمونم… اولین روزی که به این دنیا اومدم همون روزی بود که برای اولین بار مردم! من به صورت برعکس در رحم مادرم بودم و دکتر موقع زایمان به پدرم گفته بود باید بین من و مادرم یکی رو انتخاب کنه چون فقط یکیمون میتونه نجات پیدا کنه

پدرم خیلی زود مادرم رو انتخاب کرده بود ولی من هم به طرز عجیبی زنده موندم! همه خوشحال بودن به جز مادرم، اون حتی حاضر نبود بهم نگاه کنه.

مادرم یک پسر میخواست چون از قبل دوتا دختر داشت! و روی همه ما اسم گل ها رو گذاشته بود

رز چون زیبا بود ولی خار داشت و بی عیب نبود، لیلی خواهر دومم، گلی رنگ پریده و زیبا ولی برای بعضی ها سمی، و با اینکه تا مدت ها حاضر نبود اسمی روی من بذاره،

اسم من رو دیزی گذاشت، به معنی گلی که اغلب یا چیده میشه یا زیر پا له میشه! من بچه ای بودم که ذره ای موردعلاقه مادرش نبود! سال ها با من مثل یک علف هرز، دقیقا مثل اسمم برخورد شد!

هیچکس من رو نمیخواست چون قلب من بیمار بود و همیشه توی دست و پای بقیه بودم من بارها مردم، تقریبا هشت بار! دکترها قلب مریضم رو بیشتر از چیزی که میتونست مجبور به زندگی کرده بودن

اما چیزی که من رو آزار میداد این نبود، رفتار خانوادم بود؛ هرکس از بیرون به ما نگاه میکرد توی نگاه اول میتونست بفهمه اون‌ها من‌رو نمیخوان