Majid Sohrabpour:
تغییرات آب و هوایی به معنای واقعی کلمه خاورمیانه را غیرقابل سکونت خواهد کرد: تحریم های اقتصادی و جنگ ها نیز از عوامل اصلی این وضعیت هستند. یمن، سوریه، لبنان، عراق و ایران بیش از دیگر کشورها در معرض خطر نابودی قرار دارند


آنچال وهرا
فارن پالیسی

تابستان سال جاری میلادی، شماری از کشور‌های زیبا و دیدنیِ منطقه خاورمیانه با گرمایی بی‌سابقه رو به رو شدند. در این دوره: درجه حرارت هوا به نحو قابل توجهی در کشور‌های خاورمیانه‌ای افزایش یافت، خشکسالی تشدید شد، آتش سوزی‌های گسترده‌ای در جنگل‌ها اتفاق افتاد، و شهر‌های مختلف خاورمیانه‌ای گرمای غیرقابل تحملی را تجربه کردند. در ماه ژوئن سال جاری میلادی، کویت درجه حرارتِ ۵۳.۲ درجه سانتیگراد را به ثبت رساند. این در حالی است که کشور‌هایی نظیر عمان، امارات متحده عربی و عربستان نیز درجه حرارتی بیش از ۵۰ درجه سانتیگراد را به ثبت رساندند. یک ماه بعد، درجه حرارت هوا در عراق به ۵۱.۵ درجه سانتیگراد افزایش یافت و ایران نیز رکوردِ ۵۱ درجه سانتیگراد را به ثبت رساند.

بدتر از همه این است که این آمار‌ها تازه شروعِ ماجرا و یک روند هستند. منطقه خاورمیانه دو برابر میانگین جهانی گرم‌تر می‌شود و پیش بینی می‌شود که تا پایان سال ۲۰۵۰ میلادی، بر خلافِ ارزیابی‌های دانشمندان که نهایتا گرم شدنِ ۱.۵ درجه ایِ این منطقه را پیش بینی کرده اند (پیش بینی که تا حد زیادی خط قرمزِ زندگی در خاورمیانه نیز ارزیابی شده است)، تا ۴ درجه سلیسیوس گرم‌تر خواهد شد.

بانک جهانی می‌گوید که «تغییراتِ شدید آب و هوایی در خاورمیانه تبدیل به امری عادی خواهد شد و این منطقه با چهار ماه آفتابِ سوزان در طول هر سال مواجه خواهد شد.» بر اساس آنچه "انیسیتیو مکس پلانک" آلمان گفته است: «بسیاری از شهر‌های منطقه خاورمیانه امکان دارد تا قبل از قرن جاری میلادی، به معنای واقعی کلمه غیرقابل سکونت شوند و منطقه خاورمیانه که عمیقا با مشکلاتی نظیر جنگ و درگیری‌های فرقه‌ای مواجه است، به احتمال فراوان از کمترین آمادگی جهت مقابله با بحران‌های این‌چنینی که کلیتِ آن را تهدید می‌کنند، برخوردار است.»

با توجه به اینکه منطقه خاورمیانه به کشور‌های دارا و ندار تقسیم می‌شود، به احتمال فراوان در وهله نخست، این کشور‌های فقیرِ این منطقه هستند که به دلیل ضعف اقتصادی و عدم مدیریت بحران تغییرات آب و هوایی، با چالش‌هایی نظیر تامین آب و برق و دیگر خدمات اجتماعی رو به رو خواهد شد و عملا مردمشان قادر به تحمل گرمای فراوان و شدید نخواهند بود. مساله‌ای که در نوع خود می‌تواند چالش‌های فراوانی را برای کلیت خاورمیانه ایجاد کند (مخصوصا در امر مقابله با بحران تغییرات آب و هوایی.)

در‌این راستا، یک نکته باید مورد توجه قرار گیرد و آن این است که ظرف سه دهه گذشته، میزان تولید آلاینده‌ها در منطقه خاورمیانه به بیش از سه برابر افزایش یافته است. مساله‌ای که این نگرانی را در میان بسیاری از کارشناسان و تحلیلگران ایجاد کرده که افزایش قابل توجه درجه هوا از یک سو، و عدم ارائه خدمات ابتدایی اجتماعی دراین منطقه از سوی دولت‌های کشور‌های این منطقه، عملا خاورمیانه را در بلندمدت به مکانی ناامید کننده برای زندگی مردم تبدیل خواهد کرد.

جوس لیلِولد کارشناس مسائل آب و هواییِ منطقه خاورمیانه و مدیترانه در انیسیتو مکس پلانک آلمان می‌گوید: «منطقه خاورمیانه از اتحادیه اروپا در تولید گاز‌های آلاینده پیشی گرفته است. این مساله عملا تاثیرات بحران تغییرات آب و هوایی بر منطقه خاورمیانه را افزایش می‌دهد.» وی می‌افزاید: «در شماری از شهر‌های خاورمیانه‌ای، درجه حرارت هوا عملا به بیش از ۵۰ درجه سانتیگراد افزایش یافته است. اگر در این رابطه اقدامات موثری انجام نگیرد، امکان دارد برخی شهر‌های خاورمیانه‌ای درجه حرارتی به میزانِ ۶۰ درجه سانتیگراد را در آینده تجربه کنند. امری که عملا برای آن‌هایی که به سیستم‌های تهویه و خنک کننده هوا دسترسی ندارند، کاملا خطرناک است.»

در شرایط فعلی، سیستم‌های تهویه و خنک کننده هوا، در برخی کشور‌های خاورمیانه‌ای (حتی برخی که ثروتمند هستند) نظیر ایران، عراق، سوریه، لبنان و یمن، به کالا‌هایی لوکس و گران تبدیل شده اند. این کشور‌ها با چالش‌هایی نظیر جنگ و تحریم‌های غربی رو به رو بوده اند و در مدت اخیر نیز با مشکلاتی نظیر عدم تامین کافی نیاز‌های اجتماعی مردم و خشکسالی مواجه شده اند. این کشور‌ها حتی در برخی موارد با اعتراضات مردمی نیز رو به رو شده اند. امری که تا حدی زیادی از جمله آثار و تبعات بحران تغییرات آب و هوایی بر کشور‌های منطقه خاورمیانه است.
بخش دوم در پست بعدی: https://news.1rj.ru/str/ganji_akbar

بخش دوم مقاله «تغییرات آب و هوایی به معنای واقعی کلمه خاورمیانه را غیرقابل سکونت خواهد کرد: تحریم های اقتصادی و جنگ ها نیز از عوامل اصلی این وضعیت هستند. یمن، سوریه، لبنان، عراق و ایران بیش از دیگر کشورها در معرض خطر نابودی قرار دارند.»

در عراق، افزایش قابل توجه درجه هوا در ماه گذشته، بسیاری از مردم این کشور را به خیابان‌های شهر‌های مختلف این کشور کشاند. آن‌ها اقدام به مسدودسازی جاده‌ها و خیابان‌ها و آتش زدن تایر‌های لاستیک کردند و عملا بسیاری از نیروگاه‌های برق را که توسط نیرو‌های امنیتی کنترل می‌شدند، احاطه کردند. نکته عیب اینکه شهر بصره در عراق که منطقه‌ای غنی از نفت و گاز است، با بیشترین میزان قطعی برق در مدت اخیر رو به رو بوده و عملا به مرکز اصلی اعتراضات مردم عراق در رابطه با تبعات مساله گرم شدنِ فزاینده هوا در این کشور (که عملا موجب ناتوانی نیروگاه‌های برق در تامین نیاز‌های انرژی مردم شده) تبدیل شده است. بسیاری از کارشناسان معتقدند که بی ثباتی سیاسی، مهمترین دلیل در پسِ بحران تامین انرژی برق در عراق است.

در لبنان نیز شاهد مساله‌ای مشابه بوده ایم. در ماه جاری، لبنانی‌ها که با هزاران مشکل دیگر نیز دست و پنجه نرم می‌کنند، عملا با چالش انفعال نخبگان سیاسی خود در مواجهه با بحران انرژی این کشور آن هم در شرایطی که گرمای هوا به صورت بی سابقه‌ای در لبنان افزایش یافته، رو به رو شده اند. در مدت اخیر پس از آنکه دولت لبنان از تامین سوخت کافی برای این کشور ناتوان شد و تبعات بحرانی این مساله خود را نشان داد، ناآرامی و هرج مرج‌های گسترده‌ای نیز این کشور را دربرگرفت. برخی از مردم لبنان تانکر‌های سوختی را غارت مردند، برخی دیگر به نیرو‌های تولید برق حمله کردند، و در عین حال، نیرو‌های امنیتی لبنان نیز در پمپ بنزین‌های این کشور حاضر شدند تا از بی قانونی و احتکار در آن‌ها جلوگیری کنند.

خاموشی‌های سه ساعته برق در لبنان پس از پایان جنگ داخلی این کشور در سال ۱۹۹۰، امری کاملا عادی بوده با این حال از زمان بحران اقتصادی این کشور در سال ۲۰۱۹، خاموشی‌ها در لبنان نیز طولانی‌تر شده اند و اغلب بخش‌های لبنان برای تامین نیاز برق خود از ژنراتور‌های تولید برق بهره می‌برند. در ۱۲ آگوست سال جاری میلادی، بانک مرکزی لبنان یارانه‌های اختصاص داده شده به سوخت در این کشور را حذف کرد و عملا موجب شد تا ژنراتور‌های خصوصی تولید برق مردم لبنان نیز با چالشی اساسی رو به رو شود.

در این راستا، خاموشی‌های گسترده لبنان را فراگرفتند و بسیاری از مردم لبنان عملا مجبور شده اند تا با گرمای بی سابقه در این کشور، بدون استفاده از هرگونه دستگاه تهویه هوا و خنک کننده‌ای رو به رو شوند. با این همه، بی ثبات قابل توجه سیاسی و اقتصادی در لبنان، عملا روز به روز بر دامنه مشکلات مردم این کشور می‌افزاید و آن‌ها را در برابر بحران تغییرات آب و هوایی، تنهاتر می‌گذارد.

خشکسالی‌های میانِ سال‌های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱ سوریه نیز عملا شکاف اقتصادی-اجتماعی میان مناطق شهری و روستایی این کشور را تشدید کرد و در نوع خود و به زعم بسیاری از ناظران و تحلیلگران، به محرک اصلی شروع جنگ داخلی سوریه تبدیل شد. در یمن، جنگِ چند سال اخیر این کشور با ائتلاف سعودی عملا بحران آب در یمن را تشدید کرده است. منابع آب زیرزمینی یمن با سرعتی قابل توجه در حال خشک شدن هستند و این کشور را بیش از هر زمانِ دیگری تشنه‌تر می‌کنند. میزان سهم سرانه آب در یمن به ازای هر سال تنها ۱۲۰ متر مکعب است که این میزان در مقایسه با میانگین جهانی که ۷۵۰۰ مترمکعب است، حقیقتا ناچیز است. در طول دهه گذشته، یمن با سرعتی بالا منابع آب شیرین خود را هدفِ آسیب قرار داده است.

منطقه خاورمیانه به جای آنکه در مورد استفاده از منابع مشترک، به تعامل و گفتگو روی آورد، عملا غرق در جنگ و درگیری است. بدون تردید وجود مسائلی نظیر جنگ، تحریم‌های غربی و ناکارآمدی‌ها در امر حکمروایی، تبعات بسیار بدی را برای کشور‌های منطقه و مردم آن‌ها جهت مقابله با آسیب‌های بحران آب و هوایی به همراه خواهند داشت.

جنگ و درگیری در منطقه خاورمیانه، عملا کشور‌ها را با مشکل فقر و آوارگی مردم رو به رو می‌کند که همین مساله آسیب پذیری آن‌ها در برابر اثرات و تبعات بحران تغییرات آب و هوایی را تشدید می‌کند. بی ثباتی سیاسی نیز عملا توان و منابع کشور‌ها و دولت‌ها در بسیج امکانات جهت مواجهه با بحرانی نظیر تغییرات آب و هوایی و سرمایه گذاری جهت مقابله با این مساله را کاهش می‌دهد.
https://foreignpolicy.com/2021/08/24/the-middle-east-is-becoming-literally-uninhabitable/

یک اقدام خوب. رشته های ورودی دکتری محدودتر شد.ولی هنوز تخصصی نیست.

سمینار چگونه یک مقاله علمی بنویسیم، توسط Prof. Tarolli سردبیر ژورنال NHESS.

@mahdi_motagh


لینک ثبت نام در ذیل :
https://us02web.zoom.us/webinar/register/WN_g4NK2AGIQm6I0J9vBYpedw?s=09

محقق مرکز علوم تحقیقات زمین آلمان در گفت‌وگو با خبرآنلاین
افسانه دریای آب‌های ژرف در ایران؛ زیر زمین دیگر آب پیدا نمی‌شود

محقق مرکز علوم تحقیقات زمین آلمان در گفت‌وگو با خبرآنلاین
افسانه دریای آب‌های ژرف در ایران؛ زیر زمین دیگر آب پیدا نمی‌شود

«داستان آب زیرزمینی صرفا یک داستان ریاضی نیست که شما بتوانید مقداری آب از جایی کم کنید و بجای دیگر اضافه کنید و به این ترتیب مشکل مثلا دشت مشهد و فارس و تهران را پنج ساله حل کنید. صرفه‌جویی و برنامه ریزی برای یک متر مکعب آب زیرزمینی خودش ده‌ها مسئله اقتصادی، اجتماعی و امنیتی ایجاد می‌کند که اصلا در این نوع برنامه‌ها دیده نمی‌شوند.»عمق فاجعه بی‌آبی در ایران، در سال‌های گذشته مسئولین را به سمت اجرای سیاست‌های عجیب‌وغریبی حرکت داده است؛ از انتقال آب و امید به بارورسازی ابرها در سال‌های گذشته تا حالا که برخی وجود منابع آب رویایی و قابل استفاده در عمق هزاران متری زمین امید دارند.هفته پیش وزیر جدید نیرو با این توضیح که منابع تامین آب باید متنوع شوند گفت که " علاوه بر تأمین آب از دریا که باید در دستور کار قرار داشته باشد، می‌توانیم از منابع «آب ژرف» استفاده کنیم که در شرق ایران در عمق دو تا سه هزار متری زمین می‌توان از آن استفاده کرد."علی اکبر محرابیان در این رابطه گفته است: « تاکنون دو چاه ژرف در کشور به آب رسیده است، ای‌سی آب حدود ۱۲ هزار بوده که با تصفیه ساده می‌توان از آب استفاده کرد و نرخ تمام شده آب نسبت به خطوط انتقال در برخی موارد، بسیار کمتر است.»کارشناسان در کشورهای مختف برای آب ژرف نامیده تعریف‌های مختلفی ارائه دادند که تفاوت‌های جزئی بین آن‌ها وجود دارد؛ حدودا به آب‌هایی که در عمق ۱۲۰۰ تا ۲۱۰۰ متر زمین وجود دارند آب ژرف می‌گویند و روی منابع آبی که در عمق بیشتری از زمین وجود دارد هم اسم «آب فراژرف» گذاشته شده است.
شاید خبری از آب ژرف نباشد
اما متاسفانه بسیاری از کارشناسان هشدار می‌دهند که شاید رویای وجود منابع آب ژرف گسترده‌ای در کشور برای حل بحران آب در کشور، واقعیت نداشته باشد.مهدی معتق، محقق مرکز علوم تحقیقات زمین آلمان(GFZ) به خبرآنلاین می‌گوید: « به شکل کلی، آب ژرف جزو طبقه‌بندی آب‌های زیرزمینی حساب می‌شوند، اما من به این نوع حرف‌ها با شک و تردید نگاه می‌کنم. در مقایسه با آب‌های زیرزمینی در اعماق کم و متوسط (بین صفر تا ۳۰۰ متر)، درباره آب‌های زیرزمینی ژرف در أعماق یک کیلومتر وبالاتر، نه تنها در ایران بلکه در در کل دنیا مطالعات کمتری صورت گرفته است و دانش زیادی از این مسئله وجود ندارد.»ماجرای حفر چاه برای رسیدن به آب‌های ژرف به سال ۱۳۹۶ برمی‌گردد؛ زمانی که هیئت دولت در مردادماه اعتبار ۲۵میلیارد تومانی برای حفر نخستین چاه آب ژرف به صورت مطالعاتی را مصوب کرد.به نظر مسئولین وزارت نیرو گذشته نتایج این مطالعه چندان رضایت‌بخش نبود و یک سال پیش قاسم تقی‌زاده خامسی، معاون آب و آبفای وزارت نیرو در گفت‌وگو با روزنامه خراسان گفت که " داده‌های دریافتی نشان می‌دهد در این عمق شوری آب بسیار بالا و کیفیت و حجم آن بسیار کم است، تشخیص قدمت این آب نیازمند قضاوت بین‌المللی است."همان زمان، استاندار سیستان‌وبلوچستان خبر داد که کار حفاری چاه تمام شده و دستگاه‌ها جمع‌آوری شدند، این موضوع با انتقادات زیادی از طرفداران وجود منابع زیاد آب ژرف همراه شد.معتق می‌گوید: «مطالعات انجام شده بسیار محدود هستند و در ایران هم جز یک چاه و یک فیلم مدرک مستندی منتشر نشده است. برای مشخص شدن وضعیت آب ژرف نیاز به یک شبکه مشاهداتی وسیع از چاه‌های عمیق داریم، که به کمک آنها بتوانیم ابتدا وسعت و سپس کیفیت آبهای ژرف را برآورد کنیم. چنین شبکه ای اصلا در ایران وجود ندارد و من هم اصلا ندیدم چنین مطالعاتی صورت گرفته باشد. به همین دلیل هم اجرای پروژه تامین آب از منبع ژرف در این مقطع هیچ توجیه علمی ندارد.»محقق مرکز علوم تحقیقات زمین آلمان توضیح می‌دهد: «ما نباید روی منابع آبی که در کشورمان هنوز تحقیقات جامعی درباره کیفیت و کمیت آن‌ها انجام نشده برنامه‌ریزی کنیم و به این خیال باشیم که با آن‌ها می‌توانیم مشکلات آبی کشور را حل کنیم.»همچنین مطالعات محدود انجام شده در دنیا درباره آب‌های ژرف با واکنش‌های خوبی همراه نبوده است. در در سال ۱۳۹۵ مطالعه‌ای توسط محققان دانشگاه استنفورد در کالیفرنیا صورت گرفت که خبر از وجود منابع آب در عمق ۳۰۰ تا ۳هزار متری زمین می‌داد. این تحقیق با انتقاداتی زیادی همراه شد و بسیاری با اشاره به شوری این‌ آب‌ها، هزینه زیاد انتقالش از آن انتقاد کردند.محقق مرکز علوم تحقیقات زمین آلمان می‌گوید: «مطالعات محدود هم نتایج خوبی درباره آب‌های ژرف نداشتند و به این نتیجه رسیده‌اند که حجم قابل توجه آب زیرزمینی که بصورت مستقیم قابل استفاده هست بین عمق صفر تا یک کیلومتر قرار دارد. آب‌هایی که در اعماق بین یک تا سه کیلومتر یافت می‌شوند نیاز به نمک زدایی و پالایش های فراوان دارند و لزوما بصورت مستقیم قابل استفاده نیستند.»

از طرفی جایگزینی منابع آب ژرف مصرف شده صدها تا هزاران سال زمان می‌برد.
خالی شدن سفره‌های زمینی در ایران
این بحرانی است که از همین حالا هم ایران در ابعاد چند صد متری زیر زمین با آن روبرو شده است، به شکلی دیگر برخی چاه‌ها با اعماق صدها متری هم دیگر به آب نمی‌رسند.معتق می‌گوید: «ما باید این را در نظر داشته باشیم که الان در خیلی از دشت‌ها تقریبا به آب‌های نیمه عمیق و عمیق رسیده‌ایم و مثلا در برخی مناطق دشت رفسنجان که در گذشته مردم در عمق ۵۰ متری آب می‌کشیدند الان باید از عمق ۳۰۰ تا ۴۰۰ متر آب برداشته شود. مطالعات معتبر انجام شده در دنیا نشان می‌دهند که چاه‌های جدید و عمیق‌تر حفر شده لزوما در مناطق پر آب قرار ندارند و به همین جهت آنها خشک شده‌اند و یا بزودی در معرض خشک شدن قرار می‌گیرند. شما این پدیده را در استان فارس،کرمان، مشهد و .. به راحتی ملاحظه می‌کنید. با توجه به تجربیات ایران و دیگر کشورها مطمئن باشید که این نوع برنامه‌ها به جایی نمی‌رسند.»اوایل امسال، مقاله‌ای از سه نفر از محققین ایرانی در مجله نیچر منتشر شد که نشان می‌داد، حجم باورنکردنی‌ای از آب‌های زیرزمینی کشور از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۵ میلادی تخلیه شده است؛ حجمی اندازه ۱.۶ برابر دریاچه ارومیه.در این مقاله افزایش تعداد چاه‌های کشور در این سال‌ها به عنوان یکی از اصلی‌ترین دلایل این فاجعه معرفی شده بود:
شرایط امروز اسفناک است و تنها یک راهکار موجود است
آن طور که بارها و بارها کارشناسان و متخصصین منابع آبی در ماه‌ها و سال‌های گذشته هشدار داده‌اند، اجرای این نوع پروژه‌های سازه‌ای مثل دسترسی به آب‌های ژرف، راهکار مناسبی برای حل بحران بی‌آبی کشور نیستند.محقق مرکز GFZ درباره اجرایی شدن این نوع راهکارها می‌گوید: «قبلا وزارت نیرو یک کتابچه‌ای منتشر کرده بود که در آن نحوه تعادل بخشی آب زیرزمینی اعلام شده بود، امیدوار بودند با اینکاردر پنج سال مشکل آب زیرزمینی خیلی دشت‌ها حل شود. اما متاسفانه در این کتابچه بدیهی‌ترین مسائل درباره آب‌های زیرزمینی و مدیریت آنها دیده نمی‌شود. داستان آب زیرزمینی صرفا یک داستان ریاضی نیست که شما بتوانید مقداری آب از جایی کم کنید و بجای دیگر اضافه کنید و به این ترتیب مشکل مثلا دشت مشهد و فارس و تهران را پنج ساله حل کنید. صرفه‌جویی و برنامه ریزی برای یک متر مکعب آب زیرزمینی خودش ده‌ها مسئله اقتصادی، اجتماعی و امنیتی ایجاد می‌کند که اصلا در این نوع برنامه‌ها دیده نمی‌شوند.»رها شدن و از بین رفتن یک زمین کشاورزی در استان فارس به علت خشک شدن چاه های استخراج آب.
شکاف های مشاهده شده در شکل ناشی از فرونشست زمین بخاطر استخراج آب های زیرزمینی هستند آنطور که آمار و ارقام نشان می‌دهند مشکل بحران آب کشور بیشتر کمبود منابع آب به میزان مصرف آن بستگی دارد؛ براساس آمارهای اعلام شده توسط سازمان محیط زیست در ایران ۱۱۰درصد منابع آب تجدیدپذیر مصرف می‌شوند در حالی که با معیارهای اعلام شده توسط سازمان ملل این عدد باید به ۴۰درصد برسد.معتق توضیح می‌دهد: «علت وضعیت کنونی مدیریت نامناسب منابع آب است . ما با نگاه بیرحمانه مصرفی و سازه‌ای ، منابع آب کشورمان را دچار تنش وحشتناک کرده‌ایم که نتیجه آن شرایط اسفناک امروز است. بعید می‌دانم تا زمانی که نگاه مصرفی و مدیریتی ما به این شکل باشد، وضعیت منابع آب یهتر شوند.»

❗️🐄 آلمانی ها برای مقابله با تغییرات آب و هوایی به گاوها دستشویی رفتن یاد دادند!


☘ محققان در آلمان به تجربه تازه‌ای دست زده‌اند. آنها به گوساله‌های یک گله یاد داده‌اند که برای توالت رفتن به محلی که برای این کار در نظر گرفته شده است مراجعه کنند!
☘ به این ترتیب محققان می‌توانند ادرار گاوها را جمع کنند و از وارد شدن آن به خاک جلوگیری نمایند.
☘ ادرار دام‌ها خاک را آلوده می‌کند و همینطور آب‌های زیرزمینی را و همین موجب تولید گاز‌های گلخانه‌ای و اسیدی شدن خاک می‌شود؛ چرا که میکروب‌های داخل خاک آمونیاک را به اکسید نیتروژن تبدیل می‌کنند که سومین گاز آلاینده بعد از متان و دی‌اکسید کربن به حساب می‌آید.
☘ آنها این گاوها را با روش جایزه و تنبه آموزش داده‌اند. هنگامی که گوساله‌ها به محل اختصاص داده شده برای ادرار می‌روند به آنها نوعی نوشیدنی شیرین یا جو له شده جایزه می‌دهند. اما اگر جاهای دیگر خودشان را راحت کنند، آنها را با ریختن کمی آب از بالا بر سرشان غافلگیر می‌کنند.
محققان امیدوارند این تجربه موفق در ابعاد بزرگتر مورد آزمایش قرار گیرد.

☔️ تماشای آب و هوا در:
@Iranianweather

ز جغرافی چه گویم چیست؟
این دانم که تنها کوه وصحرا نیست
و امروزه دگر جغرافیا،دانستن قدِ دماوند کوهِ رعنا نیست!
ونام پایتخت و علم به اعماق دریا نیست
که اینها جمله ابزارند وجغرافی:
علمی برتر از آمار وارقام است
بنای علم جغرافی دو رُکن آهنین دارد:
یکی انسان و آن دیگر طبیعت با تمام آنچه در کل زمین دارد
بلی جغرافیا پویا ست.
چه آمدبر سر نیل و فرات وآن تمدن ها؟
چرا انسان گریزان است از قطب وبیابانها
ز راز خفته در قلب قنات شهرچه میدانید؟
به پیشانی آب انبار کم آبی نمی خوانید؟
چرا شکل مساکن میکند تغییر در گیلان و در فومن؟
چرا اینجا بخیل ست آسمان، آن جا پر از باران
جواب این چراها را که میگوید؟
به غیر از علم جغرافی
اگر قدر چنین علمی بدانیم
میکند حل دو صد مشکل
ولی افسوس......
(محمد ماهی دشتی)
امروز یکشنبه
▫️۱۵۳۳/۰۲/۲۸(کرچه ما،تبری)
▫️اردیبهشت/۳۷۵۹/۰۶(شهریور، زرتشتی)
▫️۱۴۰۰/۰۶/۲۸(شهریور،خورشیدی)
▪️۱۴۴۳/۰۲/۱۲(صفر،قمری)
▫️۲۰۲۱/۰۹/۱۹(سپتامبر،میلادی)
🌠برج فلکی: سنبله
🍃مناسبت ها:
▪️درگذشت حسین بیک زاده شکوئی،جغرافی‌دان،بنیان‌گذار گروه جغرافیای دانشگاه ملی سابق و چهره‌ ماندگار ۱۳۸۴(زادهٔ ۱۳۱۲ تبریز)
🌱گروه تقویم پارپیرار(۷۳)

🔘 برداشت سخت ازآب‌های ژرف
⬅️ ۶۷۲تشکل محیط‌زیست و منابع طبیعی در نامه‌ای به مجلس از نمایندگان خواستند با برنامه برداشت از آب‌های ژرف ایران مقابله کنند

🔺براساس نظر فعالان محیط‌زیست و منابع طبیعی، انتشار اخباری مبنی بر یافتن شاه‌کلید رفع مشکلات آبی از طریق استخراج آب ژرف از اعماق هزاران متری و دستیابی به رودهای زیرزمینی ایران، نشان از یک نگاه غیر کارشناسی دارد.

🔺 ناصر خلقی، متخصص حفاری چاه‌های عمیق در گفت‌وگو با همشهری: اکثر متخصصان کشور در حوزه حفاری به‌صورت متفق‌القول معتقدند که برداشت از منابع آب ژرف کاملا غیراقتصادی، غیرعلمی و غیرفنی است.

🔺 برداشت زیاد از آب به‌ویژه اگر تجدیدپذیر نباشد، باعث می‌شود فرونشست ایجاد شود و آنطور که متخصصان ژئوفیزیک می‌گویند، فرونشست در عمق زیاد می‌تواند زمین لرزه القایی ایجاد کرده و میکروگسل‌ها را فعال کند.

کانال آب
@water_bio

متن کامل گزارش زهرا رفیعی را اینجا بخوانید

https://bit.ly/3hLWeZU