لحظه به لحظه دلتنگ‌تر می‌شوم، دلتنگ لحظه‌های کنار تو، آن موقع که چشمم به چشم‌ت افتاد و قلبم را برای همیشه به تو دادم. دلتنگ چهره‌ی زیبایت شده‌ام که وقتی می‌خندیدی دلم را ذوب می‌کرد. دلتنگ آغوشی که همیشه برای غم‌هایم باز بود و شانه‌ای که تکیه‌گاه اشک‌هایم می‌شد.
دلتنگ حرف‌هایی که در لحظات خوش میگفتی، حرف‌هایی که بوی ماندن می‌داد اما تو نماندی!
تو نماندی و مرا با کوله‌باری از غم و اندوه و تنهایی رها کردی، شانه‌هایت را از من دریغ کردی و من مکانی برای ریختن قطره‌های اشک‌م نداشتم.
اکنون من مانده‌ام، دلی که تنگ است و شانه‌های شکسته‌ام. اما من تا همیشه منتظرت می‌مانم تا بازگردی و در آغوشم گیری.

تو دوری ولی دور بودنت بوی افتاب میده!
چون تا اخرین جوونه های قلبمو گرم میکنی یه حسیه که شبیه هیچ حسی نیست؛
مثل گرفتن اولین قطره ی برف
مثل بوی پرتغالای پشت دیوار باغ
مثل دیدن رنگین کمون بعد از بارون
مثل پیدا کردن نگاهی که دنبالش میگشتی
مثل لمسِ یه رویا زیبایی، اره رویا.
تو میدونی من هنوز چه چیزاییو باهات تجربه نکردم؟
هنوز کلی کتاب هست که من سرمو رو پاهات نزاشتم تا برات بخونم، هنوز شب تولدت کیک مورد علاقه تو با خامه کشی خودم درست نکردم، من هنوز زیر بارون باهات نرقصیدم، هنوز کلی اهنگ دارم که باهات نشیدم، هنوز همه ی رنگارو توی تنت ندیدم
من هنوز خیلی دلیل جز قلبم برای صدا کردنت دارم، من هنوز خیلی مونده تا بگم واقعا چقدر دوستت دارم.

You are my heart in human form.🤍

اگه دیدی ازت ناراحت شدم و دلیلشو برات گفتم،
بدون خیلی دوستت دارم
چون من اکثر اوقات دلیل ناراحتیمو نمیگم،
رها میکنم بره.
می‌گم خود طرفم باید بفهمش،
باید خودش بفهمه باهام چیکار کرده،
ولی اگه یه‌روزی از دستت
ناراحت شدمو دلیلشو بهت گفتم،
خیلی قدر خودتو بدون
چون حتما تو یکی از دلایل لبخندم توی این دنیایی.