به نظرم عشق فقط کلمه نیست، یک سبک زندگیه. تو انتخاب میکنی عاشق باشی، عاشقانه زندگی کنی و این مورد در تمامی ابعاد زندگیت تاثیر میزاره، مثلا وقتی از کنار گل فروشی رد میشی گل‌ها باهات حرف میزنند و معنا دارند وقتی یک موزیک رو گوش میکنی بدنت به حرکت می‌افته و ناخودآگاه میبینی که داری میرقصی. حتی وقتی آدم‌ها رو میبینی، نمیبینی، یعنی چطور بگم میبینی ولی چیزی جز اون نمیبینی.

بدونِ تو ترسیده‌ام، خسته‌ام، تنهاام.
مدام یک‌جایی‌ام درد می‌کند، غذاهایی که می‌خورم مزه ندارند، بوی هیچ‌چیز را متوجه نمی‌شوم، زود و بی‌دلیل گریه‌ام می‌گیرد و خواب‌هایم خسته‌ترم می‌کنند. بدونِ تو گیجم، مانده‌ام، ساکتم. بدونِ تو زنده‌ام، می‌روم و می‌آیم، اما زندگی نمی‌کنم.

Mi oso de miel.

اخرش می رسی به جایی که می بینی فقط یه نفرو داری. همونی که خیلی جاها بهش پشت کردی ولی اون همیشه کنارت موند و هواتو داشت. اونی که هر وقت صداش می زدی منتظر نمی شد تا ادامه حرفتو بزنی و کارتو بگی تا اگه به نفعش بود سین کنه، سریع جوابتو می داد و کمکت میکرد. اونی که همیشه بهت گفته هر کی هم بره، باز پیشت می مونه و تنهات نمی ذاره. تو فکر می کردی شعار میده ولی اون روی حرفش وایساد و الان با خوندن این تکست بهش فکر کردیو ببین اینارو ول کن الان که اینو برات فرستادم شبه ماه تو اسمونه خواستم بدونی من دوستت دارم خواستم که ماه شاهد اعترافم بشه.

🤍.