اخرش می رسی به جایی که می بینی فقط یه نفرو داری. همونی که خیلی جاها بهش پشت کردی ولی اون همیشه کنارت موند و هواتو داشت. اونی که هر وقت صداش می زدی منتظر نمی شد تا ادامه حرفتو بزنی و کارتو بگی تا اگه به نفعش بود سین کنه، سریع جوابتو می داد و کمکت میکرد. اونی که همیشه بهت گفته هر کی هم بره، باز پیشت می مونه و تنهات نمی ذاره. تو فکر می کردی شعار میده ولی اون روی حرفش وایساد و الان با خوندن این تکست بهش فکر کردیو ببین اینارو ول کن الان که اینو برات فرستادم شبه ماه تو اسمونه خواستم بدونی من دوستت دارم خواستم که ماه شاهد اعترافم بشه.

🤍.

هرموقع ناراحت بودی فقط بدون که خدا منو افریده تا همه‌ی غماتو به جون بخرم، تا نذارم غصه بشینه تو اون چشمایِ قشنگت تا نور باشم تو شبای تاریکت، من میخام همیشه شاد نگهت دارم پس غماتو ازم مخفی نکن خب؟ من شونه هامو برای غمات اشکات نگه میدارم. قربون اون قلب کوچولوت بشم من.

🤍.

گرد غم به روشنی چشمات نمیاد جونِ دلم! من تو از اهالی نوریم. کی گفته تاریکی میتونه تو قلب ما رخنه کنه؟ چون تا بوده از نیروی بین ما ترسیده چیزی که فقط خودم و خودت اسمشو میدونیم عشق! عطشی که شیره‌ی کلمات رو میکشونه و برای بیان خودش اونارو روی کاغذ میرقصونه چیزی که به واسطه‌ی اون دیگه اهمیت نداره تو کجا باشی، من کجا باشم. اون نیروییه که از ما برای هم تا همیشه محافظت میکنه چون خودش میدونه ما جز هم سرپناهی نداریم یا به عبارتی ساده تر؛ ما مقیم همدیگه‌ ایم.

🩶.