ولی تو بودنت قشنگترین نعمت خدا به منه انقدر بهم آرامش میدی که تصور یه لحظه نداشتنت اشکمو در میاره. تو تمام ثانیههای زشت زندگیمو قشنگ کردی، هرجا حالم بد بود سعی کردی لبامو بخندونی و خوشحالم کنی، تو همهی لحظههای خوب زندگیم کنارم بودی و با هر اتفاق قشنگی که برام افتاد دقیقا اندازه خودم خوشحال شدی، وقتایی که حوصله هیچ احد و ناسی رو نداشتی با من وقت گذروندی و بهم ثابت کردی من واست از بقیه سوام، هرجا من کم گذاشتم تو جبران کردی، هرجا ناراحتت کردم به رو خودت نیاوردی و عشق بیشتری رو به قلبم بخشیدی، حتی وقتایی که قدر خوبیهات رو ندونستم مهربونتر از همیشه باهام برخورد کردی! تو آدم متفاوت زندگیه منی و این تفاوت رو عشق به وجود آورده، عشقی که تو قلبهای من و تو جونه زده و هر روز داره بهتر از روز قبل رشد میکنه. ممنونتم که باعث رشد این عشقی معجزهی من.
هر چقدرم حالم بد باشه، چند دقیقه حرف زدن با تو، حالمو خوب میکنه. نوتیفِ پیامت، دیدن شمارهت وقتی بهم زنگ میزنی، وُیسهایی که میدی و وسط حرفات میخندی، صبحبخیر و شببخیرهایی که میگی، حسِ اعتمادی که بهم میدی، وقتایی که حالم خوب نیست و بیشتر از هرکسی سعی میکنی تا حالمو خوب کنی، همهی اینا باعث میشه قلبم وسط غما بخنده. تو تنها کسی که دوست ندارم کسی جاتو توی قلب و زندگیم بگیره؛ تو تنها کسی هستی که من از ته دلم دوستت دارم و خیلی خوشحالم از اینکه تو زندگیمی. تو، لبخندِ خدا به منی.
❤1