خیلی جالبه که اکثر مواقع همه‌مون تلاش می‌کنیم واژه‌های درست رو کنار هم بچینیم و مترادف احساسات و افکاری رو پیدا کنیم که مدام می‌چرخن و می‌چرخن و فقط گردباد بی‌خودی رو ایجاد می‌کنن؛ اما دقیقا جایی که فکر می‌کنیم همه چیز سر جاشه و آماده صحبتیم، حرف‌ها رو بار دیگه پیش خودمون مرور می‌کنیم و همه چیز به شدت بی‌معنی و مضحک به گوش می‌رسه و خودمون رو با یه سری جملات غافلگیر می‌کنیم که انگار از گلوی هر کسی به جز ما تف شده بیرون. همه‌ش خودمون رو می‌ذاریم جای بقیه و فکر می‌کنیم همیشه توی تجربه کردن هر چیزی تنهاییم اما تنهایی واقعا بزرگ‌ترین دروغیه که همیشه به خودمون می‌گیم. تنهایی یه توهمه. واقعا هیچکس توی تجربه هیچ حس و فکری تنها نیست، اکثر ما فقط تمایلی به ابراز کردن نداریم.

مرگ یزدگرد
بهرام بیضایی

"Whoever fights monsters should see to it that in the process he does not become a monster.
And if you gaze long enough into an abyss, the abyss will gaze back into you."

-Nietzsche

ولی کِی همه‌چی انقدر به‌دردنخور شد؟