نمی‌دونم چرا فکر میکنند جاج کردن ظاهر یک نفر کار نرمال و عادی‌ای هست. حقیقتا یکی از بدترین و قبیحانه ترین کارهاییه که یک نفر می‌تونه انجام بده؛ قضاوت ویژگی‌های انتسابی یک شخص.
شاید فکر کنید وقتی به یک نفر بگید «چاق» اون شخص کار و زندگیش رو ول کنه بره دنبال لاغری و سبک زندگی «سالم» مد نظر شما، ولی در بیشتر مواقع اون شخص فقط خودخوری می‌کنه، حسش نسبت به وجود خودش عوض میشه، و الی آخر.

کوچک‌ترین کاری که در روز از ما برمیاد اینه که مایه عذاب همدیگه نباشیم. نمیگم برید بیرون و گل بریزید سر مردم؛ فقط آزارشون ندید، شما تو زندگی اونها نیستید.

بعضی وقت‌ها هم از شدت دلتنگی واست، قلبم درد میگیره.

امیدوارم سال جدید خوشحال باشید و سالم و پر از آرامش و حس خوب. 🤍🌱
هیچ چیز دیگه‌ای ارزش این‌ها رو نداره.

ولی این حس که آدم تو نقطه امن خودش، insecure بشه از بدترین چیزهاست.

و باز هم درد، درد، درد.

افسردگی پاش رو گذاشته رو گردنم و داره اکسیژن‌های مونده رو با جاروبرقی می‌بلعه.

My knuckles are turning purplish from all the wall-punching, I look at them and feel nothing but a gigantic void inside and a breeze of your voice that wants me to stop hurting myself. But I do like the scars.
My heart feels like just as it is, a pump that makes me survive. My ever-exhausted brain wants to explode with everything and nothing within.
I told you that you can pass by things and that's a good thing, just not for me. You came up to me and said "but I do love you like before", only I'm not sure if I feel that. All I feel is nothing, I'm not even sorrowful, I just seem to be unfinished and left behind. It's like being a bad piece of art that means nothing to the world and everything to the artist. But will the artist leave the criticism and all the good pieces behind?