«آدم‌های خوش‌بخت، موجوداتِ مشکوکی‌اند. به‌هرحال شک ندارم نوشته‌های آدم‌های خوش‌بخت بسیار ملال‌آور خواهد بود، چیزی شبیه نوشته‌های پائولو کوئیلو؛ نوشته‌های لطیف و «پاکیزه». نه، ادبیات باید بشوراند، اعصاب را خرد کند، نگران‌کننده باشد، مثل سیلی‌ای که به گوش بخورد. انگار شانزده سال‌مان باشد و ناگهان اثری از سلین یا سالینجر یا فاکنر را کشف کنیم؛ چه ضربه‌ی سهمگینی! به‌نظرم آن‌چه نوشتن از آن تغذیه می‌کند، ناآرامی است، و ادبیاتِ واقعی فقط از دلِ طوفان‌ها و تندبادها درمی‌آید، نه از آرامشِ سطحی.»

✧