｡･:*:･ﾟ’☆

با خوندن این رمان، یاد نظریهٔ فروید میفتم که غریزهٔ جنسی و لذت‌جویی رو، به غریزهٔ مرگ و زندگی ربط میده. سلین توی این رمان همون سبک دیوانه وار، لخت، رک و بی پروا رو داره با این تفاوت که اینبار اروتیسم (به شکل وسواسی) در مرکزیت داستان قرار داره و همه چیز حتی مرگ و جنگ، انتقاد از سیستم، و بروکراسی فاسد هم حول اون روایت میشن. به طرز خیلی چشم‌نوازی، تهِ سیاهی‌های جنگ رو با مسائل جنسیِ اغلب زننده ترکیب کرده؛ با زبانی صریح، گستاخ و عنان‌گسیخته.
اگر در «لولیتا»ی نابوکوف با حیرت می‌بینیم که پدوفیلیا به رمان تبدیل شده، در «جنگ»، با نفرت متوجه این می‌شویم که سلین نکروفیلیا را به رمان شدن رسانده.
کی جز سلین می‌تونه اینطور با فلاکت و بدبختی شوخی کنه بدون اینکه خواننده رو پس بزنه یا فکر کنه داره اغراق میکنه؟ که البته می‌کنه.