وقتی می‌فهمی اوضاعت تا چه حد خراب است که با یک جنگ زده‌ای که به قول خودش دو سوم بدنش را از دست داده همذات‌پنداری می‌کنی. همان حالات را داری، بی‌حسی، خستگی، درد فیزیکی، بی‌حوصلگی و بی‌آیندگی. بدون امید به روزهای روشن.

آدمیان، هنگامی که نمی‌دانند برای چه باید جان بسپارند، در پی بهانه‌ای می‌گردند تا مرگشان را معنایی بخشند. از این‌روست که پرچم‌ها برافراشته شدند و سرودهای ملی سروده گشتند، تا در سایه‌ی آن‌ها، فریب به نام وطن جان‌ها را ببلعد.

سلین

I am in an absolutely mad state, abnormally sensitive, magnifying everything, emotional, full of anguish and nervousness.

therapy isn't enough. I need to go back to my childhood and trace the patterns on the carpet with my finger until the world feels quiet again.

«برای هیچ»
تو صفحاتِ آخر کتاب، سلین چندبار تکرار کرده بود که چقدر همه چیز، برای هیچه. کاش میتونستم رو دستم تتوش کنم

but in truth, if we live if we die it's just the same