تحقیر شدن یک جور قسط ماهانست که همه به جهان بدهکاریم. بعضیا با تاخیر می‌دن، بعضیا نقد. من از اون دسته‌ام که خودم پیش‌پیش میرم پول رو می‌ذارم رو میز که طرف مجبور نشه بیاد و یادآور شه چقدر بیچارم.
تحقیر یک جور آینست: تو میای جلوش، صورتتو می‌بینی، بعد به خودت می‌گی «حقته» و با رضایت برمی‌گردی سر جای اولت.
ما همه تو این بازی شبیه سگایی هستیم که وقتی صاحبشون لگدشون می‌کنه با دم تکون دادن می‌خوان نشون بدن «باشه...من فهمیدم، تو رئیسی» در واقع، زندگی تمام تلاششو می‌کنه که به ما بفهمونه بزرگ‌ترین استعدادمون، نه در ساختن و پیشرفت، بلکه در یاد گرفتن بهترین طرز ایستادن برای ضربست.
و راستشو بخوای، این که فکر کنی تحقیرت بی‌عدالتیه، خودش یک جور خودشیفتگی خنده‌داره....
کجای این عالم گفتن که تو سزاوار احترامی؟احترام یک جور هدیه‌ست که به بدشانس‌ها نمی‌رسه ما هم همیشه با بدشانس‌ها رفیقیم.

decided after a 24 hour long existential crisis that I am actually okay and exactly where God wants me to be