"..بررسی ابعاد منفی موج اول جهانیسازی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، موضوع مقالهای در یک جورنال معتبر اقتصادیه که با تکنیکهای آماری، تأثیر پیدایش کشتی بخار و کاهش هزینهی تجارت بینالمللی بر توسعهی اقتصادی رو تخمین زده.."↓
https://vrgl.ir/wpEoM
https://vrgl.ir/wpEoM
نقش کمکهای فنی آمریکا در توسعه اقتصادی اروپا و ژاپن پساجنگ جهانی
https://vrgl.ir/qgX3k
https://vrgl.ir/qgX3k
ساخت چین ۲۰۲۵
مجله اکونومیست در هفتهنامه جدیدش به برنامه توسعه فناوری ۲۰۱۵ - ۲۰۲۵ چین پرداخته و اون رو موفق ارزیابی کرده. این سومین رسانه بعد از بلومبرگ و نیکِی آسیاست که به این موضوع اشاره میکنه. به گفته اکونومیست برنامه ساخت چین ۲۰۲۵ سهم این کشور در تولید کالاهای صنعتی جهان (manufacturing) رو سه درصد افرایش داده که بالاترین در دنیاست (برای هند نزدیک به صفر بوده). به گفته اکونومیست تولید و فروش صنایع هدفگیریشده از معیارهای مقرر در برنامه عبور کردند و مثلا میبینیم که فروش جهانی بی.وای.دی، تولیدکننده خودروی الکتریکی در سهماههی پایانی سال ۲۰۲۴ از تسلا سبقت گرفته، یا میبینیم که "DJI" پهپادساز چینی تونسته بیش از ۹۰ درصد از بازار جهانی پهپادهای مصرفی - تجاری رو تصاحب کنه. طبیعتا توانمندی تولید پهپاد پیشرفته به افزایش «قدرت ژئوپلیتیک» چین هم انجامیده و فناوری «تجاری» و «نظامی» برهمکنش داشتهاند. چین همچنین با تولید جهانی ۹۰ درصد از صفحات خورشیدی و ۷۰ درصد از باتریها به گذار سایر کشورهای جهان به سمت انرژی زیستمحیطی کمک کرده.
برنامه توسعه فناوری چین تا به امروز ۱.۶۸ درصد از درآمد شرکتهای مورد هدف رو به سمت پژوهش و توسعه (نوآوری) هدایت کرده و این در حالیه که ده سال قبل شرکتها کمتر از ۱ درصد از درآمدشون رو در پژوهش و توسعه هزینه میکردند. در نتیجه میبینیم که برحسب برابری قدرت خرید، چین بیش از آمریکا در پژوهش و توسعه سرمایهگذاری میکنه و عملا ثبت اختراعات چین از دیگران سبقت گرفته. چین در زمینه تولید هواپیما که آرزوی دیرینهاش بوده هم گامهایی برداشته و در سال ۲۰۲۳ اولین هواپیمای مسافربری ساخت داخل به نام C919 اولین پرواز تجاریش رو از شانگهای به پکن انجام داد. با اینحال بسیاری از قطعات این هواپیما وارداتیه و اغلب هواپیماهای مسافربری چین رو شرکتهای غربی تأمین میکنند.
در عین حال پیشرفت چین در صنعت نیمهرسانا که بسیار مورد توجه دولته کندتر از سایر صنایع مورد هدفه، تا حدودی به دلیل پیچیدگی فناورانه این صنعت و تا حدودی هم به دلیل تحریمهای شدید آمریکا و اروپا و تایوان علیه این کشور که پیشرفتهترین نسخه فناوری نیمهرسانا رو در اختیار دارند. با اینحال این تحریمها تونستن "میانبرهای نوآورانه" (تعبیر اکونومیست) رو در شرکتهای چینی تشویق کنند تا قابلیتهای فناورانهی درونزای خودشون رو پرورش بدهند. در سال ۲۰۲۳، هواوی با رونمایی از موبایل جدیدش با تراشه پیشرفتهی هفتنانومتری آمریکا رو شگفتزده کرد.
با اینحال اکونومیست معتقده که دستاوردهای برنامه توسعه چین با هزینه سنگینی به دست اومده. محاسبه هزینهکرد مالی ناممکن بنظر میرسه، اما مرکز مطالعات بینالمللی و استراتژیک برآورد کرده که در سالهای ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ چین بیش از ۱.۷ درصد از جیدیپیاش رو خرج سیاست صنعتی کرده که اگر این رقم یک دهه ادامه پیدا کنه با دلار امروز بالغ بر سه تریلیون دلار میشه. این مبالغ به این معناست که منابع اقتصادی از تولید سایر کالاها بیرون کشیده و به سمت تولید کالاهای مورد نظر دولت هدایت شدند؛ به این صورت که مثلا خودروی الکتریکی بیشتری تولید شده به قیمت تولید آیسییوی کمتر؛ که این مسئله رفاه چینیها رو تحت تاثیر قرار میده.
همزمان با شروع برنامه فناوری، نیروی کار چین هم بهرهوری بیشتری پیدا کرده و در سالهای ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۳ تولید به ازای هر کارگر ۶ درصد رشد داشته که فقط کمی از هدفگذاری دولت عقبتر بوده. افزایش بهرهوری نیروی کار مستلزم انباشت بیش از پیشِ سرمایهی فیزیکیه که این الگوی رشد محدودیتهایی در بلندمدت ایجاد میکنه. معیار دیگری به نام "بهرهوری کل عوامل تولید" (TFP) وجود داره که نشوندهنده رشدیه که از محل افزایش عرضهی عوامل تولید (سرمایه و نیروی کار) حاصل نشده و به نوعی "کارآیی" ترکیب و تخصیص سرمایه و نیروی کار رو نشون میده. چین از سال ۲۰۱۱ دیگه نتونست بهرهوری کل عواملاش رو افزایش بده.
هزینه دیگری که اکونومیست برای سیاست صنعتی چین نام میبره تنشهای تجاری غرب (و حتی شرق) با این کشوره. ظرفیت تولید صنایع چین بسیار بیشتر از تقاضای داخلیه و مازاد تولید با قیمتهای پایین به بازارهای خارجی سرازیر میشه و صنایع خارج رو تحت فشار قرار میده. در سال ۲۰۲۴ کشورهای خارجی تقریبا ۲۰۰ پرونده "ضد دامپینگ" و سایر اقدامات سختگیرانه رو علیه کالاهای چینی اجرا کردند. هند بیش از هر کشوری از قیمت کالاهای چینی در بازارش شکایت داره. این تنشهای تجاری برای کشوری مثل چین که رشدش تا حد زیادی وابسته به تقاضای خارجیه (صادرات) میتونه مشکلساز بشه.
https://www.economist.com/china/2025/01/16/an-initiative-so-feared-that-china-has-stopped-saying-its-name
@CollectiveAction
مجله اکونومیست در هفتهنامه جدیدش به برنامه توسعه فناوری ۲۰۱۵ - ۲۰۲۵ چین پرداخته و اون رو موفق ارزیابی کرده. این سومین رسانه بعد از بلومبرگ و نیکِی آسیاست که به این موضوع اشاره میکنه. به گفته اکونومیست برنامه ساخت چین ۲۰۲۵ سهم این کشور در تولید کالاهای صنعتی جهان (manufacturing) رو سه درصد افرایش داده که بالاترین در دنیاست (برای هند نزدیک به صفر بوده). به گفته اکونومیست تولید و فروش صنایع هدفگیریشده از معیارهای مقرر در برنامه عبور کردند و مثلا میبینیم که فروش جهانی بی.وای.دی، تولیدکننده خودروی الکتریکی در سهماههی پایانی سال ۲۰۲۴ از تسلا سبقت گرفته، یا میبینیم که "DJI" پهپادساز چینی تونسته بیش از ۹۰ درصد از بازار جهانی پهپادهای مصرفی - تجاری رو تصاحب کنه. طبیعتا توانمندی تولید پهپاد پیشرفته به افزایش «قدرت ژئوپلیتیک» چین هم انجامیده و فناوری «تجاری» و «نظامی» برهمکنش داشتهاند. چین همچنین با تولید جهانی ۹۰ درصد از صفحات خورشیدی و ۷۰ درصد از باتریها به گذار سایر کشورهای جهان به سمت انرژی زیستمحیطی کمک کرده.
برنامه توسعه فناوری چین تا به امروز ۱.۶۸ درصد از درآمد شرکتهای مورد هدف رو به سمت پژوهش و توسعه (نوآوری) هدایت کرده و این در حالیه که ده سال قبل شرکتها کمتر از ۱ درصد از درآمدشون رو در پژوهش و توسعه هزینه میکردند. در نتیجه میبینیم که برحسب برابری قدرت خرید، چین بیش از آمریکا در پژوهش و توسعه سرمایهگذاری میکنه و عملا ثبت اختراعات چین از دیگران سبقت گرفته. چین در زمینه تولید هواپیما که آرزوی دیرینهاش بوده هم گامهایی برداشته و در سال ۲۰۲۳ اولین هواپیمای مسافربری ساخت داخل به نام C919 اولین پرواز تجاریش رو از شانگهای به پکن انجام داد. با اینحال بسیاری از قطعات این هواپیما وارداتیه و اغلب هواپیماهای مسافربری چین رو شرکتهای غربی تأمین میکنند.
در عین حال پیشرفت چین در صنعت نیمهرسانا که بسیار مورد توجه دولته کندتر از سایر صنایع مورد هدفه، تا حدودی به دلیل پیچیدگی فناورانه این صنعت و تا حدودی هم به دلیل تحریمهای شدید آمریکا و اروپا و تایوان علیه این کشور که پیشرفتهترین نسخه فناوری نیمهرسانا رو در اختیار دارند. با اینحال این تحریمها تونستن "میانبرهای نوآورانه" (تعبیر اکونومیست) رو در شرکتهای چینی تشویق کنند تا قابلیتهای فناورانهی درونزای خودشون رو پرورش بدهند. در سال ۲۰۲۳، هواوی با رونمایی از موبایل جدیدش با تراشه پیشرفتهی هفتنانومتری آمریکا رو شگفتزده کرد.
با اینحال اکونومیست معتقده که دستاوردهای برنامه توسعه چین با هزینه سنگینی به دست اومده. محاسبه هزینهکرد مالی ناممکن بنظر میرسه، اما مرکز مطالعات بینالمللی و استراتژیک برآورد کرده که در سالهای ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ چین بیش از ۱.۷ درصد از جیدیپیاش رو خرج سیاست صنعتی کرده که اگر این رقم یک دهه ادامه پیدا کنه با دلار امروز بالغ بر سه تریلیون دلار میشه. این مبالغ به این معناست که منابع اقتصادی از تولید سایر کالاها بیرون کشیده و به سمت تولید کالاهای مورد نظر دولت هدایت شدند؛ به این صورت که مثلا خودروی الکتریکی بیشتری تولید شده به قیمت تولید آیسییوی کمتر؛ که این مسئله رفاه چینیها رو تحت تاثیر قرار میده.
همزمان با شروع برنامه فناوری، نیروی کار چین هم بهرهوری بیشتری پیدا کرده و در سالهای ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۳ تولید به ازای هر کارگر ۶ درصد رشد داشته که فقط کمی از هدفگذاری دولت عقبتر بوده. افزایش بهرهوری نیروی کار مستلزم انباشت بیش از پیشِ سرمایهی فیزیکیه که این الگوی رشد محدودیتهایی در بلندمدت ایجاد میکنه. معیار دیگری به نام "بهرهوری کل عوامل تولید" (TFP) وجود داره که نشوندهنده رشدیه که از محل افزایش عرضهی عوامل تولید (سرمایه و نیروی کار) حاصل نشده و به نوعی "کارآیی" ترکیب و تخصیص سرمایه و نیروی کار رو نشون میده. چین از سال ۲۰۱۱ دیگه نتونست بهرهوری کل عواملاش رو افزایش بده.
هزینه دیگری که اکونومیست برای سیاست صنعتی چین نام میبره تنشهای تجاری غرب (و حتی شرق) با این کشوره. ظرفیت تولید صنایع چین بسیار بیشتر از تقاضای داخلیه و مازاد تولید با قیمتهای پایین به بازارهای خارجی سرازیر میشه و صنایع خارج رو تحت فشار قرار میده. در سال ۲۰۲۴ کشورهای خارجی تقریبا ۲۰۰ پرونده "ضد دامپینگ" و سایر اقدامات سختگیرانه رو علیه کالاهای چینی اجرا کردند. هند بیش از هر کشوری از قیمت کالاهای چینی در بازارش شکایت داره. این تنشهای تجاری برای کشوری مثل چین که رشدش تا حد زیادی وابسته به تقاضای خارجیه (صادرات) میتونه مشکلساز بشه.
https://www.economist.com/china/2025/01/16/an-initiative-so-feared-that-china-has-stopped-saying-its-name
@CollectiveAction
The Economist
An initiative so feared that China has stopped saying its name
“Made in China 2025” has been a success, but at what cost?