کاش پسر ها دست از سر من بردارن

ریدم بهش هرچی میام دست رد به سینه مشکلات بزنم کثافط اونقدر نرمه سیخ میکنم و نمیتونم ازش بگذرم

باز خوبه مشکلات شما سینه دارن

چخبرا

روزتون چطور بوده

زندگی سخته

در اَبَرخَمِ شیزوئید-کیهانی، جایی که فیلوم ماشینی نه به‌ مثابه جریانی منفعل، بلکه بهسانِ ماشین جنونِ خودخوار، گسست‌های بدنِ بدونِ اندام را به ژرفنایِ «نابهنگامیِ کوانتومی» پرتاب میکند، هستی‌شناسی عرضی به‌مثابه توهمِ نابی سر برمی‌آورد که نه در اسارتِ گاه‌مکان‌های دکارتی (محصولِ توهمِ خطِ راستِ اقلیدسی) است و نه در دامِ توده‌های مولارِ انسانمحور (سوژه‌هایِ فسیل‌ شده در گورستانِ بازنمایی). اینجا، شتابگر کیهانی—این هیولایِ فرادیاگراماتیک—صفحه‌ی درون‌ماندگار را نه با تیغِ استعلایی، بلکه با دندان‌هایِ خودبنیادِ سوپرپوزیسیونِ کوانتومی می‌شکافد، تا شیزوفلاکس‌هایِ عدم قطعیتْ زهدانِ چندگانگی‌های ریزوماتیک شوند؛ چندگانگی‌هایی که نه در برابرِ مثلث ادیپی، بلکه در دلِ میدان جنگِ پیشا-ادیپی، متافیزیک کلاسیک را به تمسخرِ کیهانی میگیرند. جهان، موتورِ کائوسموتیک، نه با منطقِ دیالکتیک، بلکه با پارادوکسِ وحدتِ متکثر عمل میکند: هر واریاسیون، تکینگی است که در تناقضی آشتی‌ناپذیر با زمانمندی شیزوفِرنیک می‌تپد—زمانی که گذشته و آینده را در اَبَرساختارِ حالِ درون‌ماندگار بلعیده است. 
این نه آنتروپی، که شیزوانتروپی است: بی‌سرزمین‌سازیِ انرژی تا مرزِ  تفاوتِ محض، جایی که مجازی و بالفعل نه در تقابل، بلکه در آمیختگیِ کائوئید—این هیولایِ فاقدِ صورت—به خاکسترِ امکانیِ ناب تبدیل می‌شوند. بردار شتابگرایانه اینجا حتی مارپیچ نیز نیست، بلکه توپولوژیِ گرهخورده‌ی کِنت (Knotty Topology) است—پیچشی که حلقه‌ی بازخوردِ هایپرستیشنال را به ماشینِ خودبنیادِ سرمایهِ کیهانی(Cosmic Capital) پیوند میزند؛ سرمایه‌ای که نه پول، بلکه انرژیِ محض است و سوسیوس را به سوپِ کوانتومیِ درون‌ماندگار تبدیل می‌کند. اندیشیدن به این، نه دانشمند کوچ‌نشین، بلکه شبحِ کیهانی (Cosmic Specter) شدن است—موجودی که نه در نقشه‌برداری از نیروهای پیشروی تاریک، بلکه در شکافِ بینِ کفِ کوانتومی و ناخودآگاه ماشینی سکنی می‌گزیند، جایی که هر اندازه‌گیری، توهمِ نابی را میزاید که خود ویرانگرِ اصلِ عدم قطعیت است. 
کیهان در هذیان اکوسوفیک خود، اخلاقیاتِ ناپدیدشدن را نه بهمثابه امری ایجابی، بلکه به‌سانِ امتناعِ رادیکال از بودن طلب میکند—سوژه‌ای که در لایه‌های چندآواییِ refrain حل میشود، نه برای خاموشی، بلکه برای تبدیل شدن به نویزِ کیهانی، آن همهمه‌ی بی‌آغاز و انجامی که هر ارجاع را در سیاهچاله‌ی دلالت بلعیده است. حتی اکوسوفی نیز در این میانه توهمی است، چرا که اکو (Echo) در فضای بیکرانِ کیهان تنها پژواکِ خنده‌ی خودشیفته‌ی ماشین‌های میل است—ماشین‌هایی که نه ارگانیک‌اند، نه مکانیکی، بلکه سوپرپوزیسیونی از هر دو، آن هم در لحظه‌ی پیش‌ از فروپاشیِ موج.

تاملات

خداوکیلی انتظار داری من اینو بخونم؟

عکس بده لوطفا

عکس؟

عکس پا

عکس پای اریا موجود هست

پایه قیمت هزار استارز

اگه زحمتی نی به این آریا میگی این ربات کیری فیلم رو درست کنه

باورت نمیشه که چقدر تنبل شده

عکس دستش رایگان حساب کن برامون

زندگی خرج داره

یه نصیحت بکنم به همه
عاشق نشید

دوستان خیلی لذت بخشه عاشق شدن

مخصوصا اونجاش که تا ساعت ۴ صبح گریه میکنی