یه آدم معمولی وسط روزمرگی که داره خفه میشه، تا وقتی که یه جرقه میاد و همه چیزو زیر و رو می‌کنه. این فیلم برای من فقط یه داستان نبود؛ یه آینه بود. آینه‌ای که بهم نشون داد چقدر خودمو بین قفس‌های ساخته‌ی ذهنم زندانی کردم. اون حس خشمی که همیشه ته قلبت نگه‌می‌داری… همون عطش برای شکستن همه‌ی قوانین بی‌خودی… فایت کلاب اینو ازت بیرون می‌کشه. یه‌جور آزادی تلخ، یه رهایی که بهای سنگینی داره. وقتی برای اولین بار دیدمش، بعد از پایان فیلم چند دقیقه فقط خیره مونده بودم. حس می‌کردم منم می‌تونم همه چیزو از نو بسازم. شاید نه توی مشت‌زدن، ولی توی انتخاب اینکه کی هستم و چی می‌خوام باشم. فایت کلاب یه فیلم نیست… یه تجربه‌ست. تجربه‌ی دوباره پیدا کردن خودت وسط آوار