Նոյեմբերի 9-ից հետո գլուխ բարձրացրեց մի տհաճ երևույթ, որը պատերազմի ակտիվ ֆազայի ժամանակ համարյա թե կորել էր։ Խոսքը "հայաստանցի-ղարաբախցի" բաժանման ու հայերի՝ իրար հանդեպ ատելության մասին է։
Անկեղծ ասած չգիտեմ, թե ոնց կոչեմ այս երևույթը (լոկալ շովինիզմ, գուցե), բայց վստահ եմ, որ դրա նորից բռնկվելու և ավելին "ծաղկելու" գլխավոր պատճառներից է այն, որ վերջին 30 տարվա ընթացքում մենք (հայերս) այդպես էլ չկարողացանք կամ չցանկացանք որևէ գաղափարի, առավել ևս գաղափարախոսության շուրջ համախբվել և ստեղծել պետություն, և այդ պետությունւմ հասարակություն։
Մարդիկ պարզապես չեն հասկանում ինչի համար պետք է պայքարեն ու դրա պատճառով է սկսում են իրար մեղադրել թե՛ պատերամզը սկսելու մեջ, թե՛ պատերազմում կորուստնել ունենալու, և փնտրել փրկիչների հայաստանից ու հայերից դուրս։ Եթե մոտակա տարիներին այս խնդրին չսկսեն լուրջ վերաբերվել, ու խոսքը հիմիկվա կամ նախկին իշխանությունների մասին չէ, եթե այդ մարդիկ ընդունակ լինեին նման քայլի, ապա շուտ կանեին, խոսքը մտածելու ունակությունը և իրականության հետ կապը պահպանող մարդկանց մասին է, որոնք, վստահ եմ, քիչ չեն, ապա ոչ այդքան հեռու ապագայում կկորցնենք ոչ միայն պետականություն ունենալու շանսերը (հիմիկվանը հաշիվ չէ), այլ ֆիզիկական գոյությունը պահպանելու խնդրի առաջ կկանգնենք։
Անկեղծ ասած չգիտեմ, թե ոնց կոչեմ այս երևույթը (լոկալ շովինիզմ, գուցե), բայց վստահ եմ, որ դրա նորից բռնկվելու և ավելին "ծաղկելու" գլխավոր պատճառներից է այն, որ վերջին 30 տարվա ընթացքում մենք (հայերս) այդպես էլ չկարողացանք կամ չցանկացանք որևէ գաղափարի, առավել ևս գաղափարախոսության շուրջ համախբվել և ստեղծել պետություն, և այդ պետությունւմ հասարակություն։
Մարդիկ պարզապես չեն հասկանում ինչի համար պետք է պայքարեն ու դրա պատճառով է սկսում են իրար մեղադրել թե՛ պատերամզը սկսելու մեջ, թե՛ պատերազմում կորուստնել ունենալու, և փնտրել փրկիչների հայաստանից ու հայերից դուրս։ Եթե մոտակա տարիներին այս խնդրին չսկսեն լուրջ վերաբերվել, ու խոսքը հիմիկվա կամ նախկին իշխանությունների մասին չէ, եթե այդ մարդիկ ընդունակ լինեին նման քայլի, ապա շուտ կանեին, խոսքը մտածելու ունակությունը և իրականության հետ կապը պահպանող մարդկանց մասին է, որոնք, վստահ եմ, քիչ չեն, ապա ոչ այդքան հեռու ապագայում կկորցնենք ոչ միայն պետականություն ունենալու շանսերը (հիմիկվանը հաշիվ չէ), այլ ֆիզիկական գոյությունը պահպանելու խնդրի առաջ կկանգնենք։
Forwarded from Samvel Martirosyan On Air
В сети идет флешмоб по удалению лайка со страницы Пашиняна в Фейсбуке. За 2 дня разлайкнувших уже больше 30 тысяч. Но интересно, что был пойти такой же рост аудитории в ночь на 10 число, когда через эту страницу народ узнал о подписании договора. И в целом число отписавшихся пока не дошло до до-военного уровня. Тут стоит учитывать, что в период войны страницу мониторили и тысячи троллей из азербайджанской фабрики. И они, судя по всему, пока не собираются уходить все сразу.
Forwarded from BARIOR
պատերազմից հետո առաջին անոնիմ հոդվածն Նալարի https://armtimes.com/hy/article/201893
Armtimes.com
«Ի՞նչ անել», եւ «ո՞վ է մեղավոր»
Սրա համար, հասկանալի է, ժամանակ է պետք։ Ժամանակ է պետք նաեւ պետական ինստիտուտներն ամրապնդելու եւ Արցախում ինչ հնարավոր է՝ փրկելու համար։ Մնացածը հետո կերեւա։
«Եվ ընդհանրապես՝ Հայաստանն այսօր հայտնվել է այն մեքենայի վիճակում, որը 25 տարի շարունակ ուղեւորների հաղթական բացականչությունների տակ շարժվում է դեպի անդունդը, անդունդին չհասած՝ վարորդը փոխվում է, նոր վարորդն էլ, արգելակելու փոխարեն, մտածում է «դե լավ, անդունդ ա, էլի, կարող ա արագության տակ վրայով թռչենք» ու ավելի է մեծացնում արագությունը... »
Cringe, Բռատզ
«Եվ ընդհանրապես՝ Հայաստանն այսօր հայտնվել է այն մեքենայի վիճակում, որը 25 տարի շարունակ ուղեւորների հաղթական բացականչությունների տակ շարժվում է դեպի անդունդը, անդունդին չհասած՝ վարորդը փոխվում է, նոր վարորդն էլ, արգելակելու փոխարեն, մտածում է «դե լավ, անդունդ…
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Հանրության վստահության իրական մակարդակը ստուգելու միայն մի ձեւ կա՝ ընտրությունները։ Այլընտրանքը հեղաշրջումն է կամ Հայաստանում «արտաքին կառավարման ռեժիմ» մտցնելը, իսկ թե ինչ հետեւանքներ կարող են ունենալ այդ տարբերակները՝ կարծում ենք, չարժե բացատրել։ Իսկ ընտրություններն, ի դեպ, կարող են իսկապես աննախադեպ ստացվել, որովհետեւ քաղաքական ուժերն այլեւս չեն կարող դատարկ ճառերով խաբել մարդկանց ու ստիպված կլինեն շատ կոնկրետ ծրագրեր ներկայացնել, թե ինչպես են պատրաստվում երկիրը դուրս բերել այս անդունդից։