Բայց ջոկում եք, 17-ը (տո լի 16-ը) համարյա մի ամիսա մթնոլորտ էին ստեղծում, քարոզ տանում, բավականին մեծ մեդիարեսուրս օգտագործում, թեկնածուի անունը գաղտնի պահում, ամեն ինչ պատրաստում միհատ մեծ "ԲՈՒՄ"-ի համար։ Գալիս այդ ԲՈՒՄ-ի օրը, և Վաղգեն Մանուկյանը, որը պետք էր ԲՈՒՄ-ը իրականացներ, կամ գոնե սկզբնական կայծ տար այդ ԲՈՒՄ-ի համար, քանդել նիկոլի վերջին պաշտպանական պատը և գցեր նրան աթոռից, բայց ի՞նչ է անում նա: Հելնում ասումա բան, "Թուրքիայի դեմ կոալիցիայի մեջ պետք է լինենք, և լինենք առաջատար դիրքերում"։ Ba dum tss
Քստատի, շատ հետաքրքիր ալիքա, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և մասնավորապես տեղեկատվական անվտանգության մասին, բացի հետաքրքիր լինելուց կարա օգտակար է լինի, րեկամենդույու։
https://news.1rj.ru/str/s3cureEvn
https://news.1rj.ru/str/s3cureEvn
Dialectical memes for bearers of Armenian Genes
Photo
Մի բան էլ հավելեմ Մոնթե - Նժդեհ նույնականացման և իրենց մի շարքում դնելու մասին։ Շատերը չեն գիտակցում, որ այս երկուսի գաղափարները անհամատեղելի են։ Մոնթեն ծայրահեղ ձախական գաղափարների կրող էր, և բավականին խիստ քննադատության էր ենթարկում հայ աջ ազգայնականությունը իր գրքերում և հոդվածներում։
Մի քանի խոսք «խոսքի ազատության իրավունք»-ի մասին։
Ինտերնետում շուտ-շուտ եմ հանդիպում բռնության և ատելության կոչեր անող մարդկանց, ովքեր իրենց պաշտպանում են «խոսքի ազատության իրավունք»-ով։ Օրինակ՝ «ք***մ մամադ, հեսա գալու եմ գյուլլեմ քեզ ու ազգիդ», որոշ մարդիկ սա դիտարկում են որպես խոսքի ազատություն այն դեպքում, երբ մեծամասնության համար պարզ է, թե որտեղ է վերջանում խոսքի ազատության իրավունքը և սկսում ատելության ու բռնության քարոզը։ Սա կարելի է որակել որպես «ստանդարտ» դեպք։
Կա նաև էլ ավելի վտանգավոր, սակայն հանրության աչքին այդքան էլ չերևացող մարդկանց տեսակ։ Խոսքը «ինչ գաղափարախոսությանը կուզեմ կհետևեմ»-ի մասինա։ Ի՞նչն է այս դեպքում վտանգավոր։ Իսկ վտանգավորը այն է, որ նման դիրքորոշում ունեցող մարդիկ, գիտակցաբար թե անգիտակցաբար կարող են իրենց խոսքի և մտքի ազատության իրավունքի շրջանակներում հասնեն ծայրահեղական դեստրուկտիվ գաղափարներին։ Եթե անձը քարոզում է «նացիզմ» կամ «ֆաշիզմ» ու քննադատությունից պաշտպանվում է քաղաքական ազատության կամ խոսքի ազատության իրավունքով, ապա նա պետք է խստագույնս քննադատվի և դատապարտվի ոչ միայն դեստրուկտիվ գաղափարներ տարածելու, այլ նաև քաղաքական ազատության կամ խոսքի ազատության իրավունքների իմաստը և նշանակությունը վարկաբեկելու համար։
Ցանկացած քննադատություն, որը ուղղված է բռնության և ատելության կոչերին, դեստրուկտիվ գաղափարների քարոզին, և այդ ամենը իրականացնող անձանց ՊԱՐՏԱԴԻՐ է։ Հանրային առողջ քննադատությունը կարող է նպաստել հասարակությունում համեմատաբար ադեկվատ դիսկուրսի հաստատմանը։ Իսկ խոսքի ազատության իրավունքը արդեն կկարողանանք լիովին իրականացնել այդ դիսկուրսի շրջանակներում։ Խոսքի ազատության իրավունք ունենալը չի նշանակում, որ կարող ես ինչ ցանկանաս ասել, գրել, տարածել։
Ինտերնետում շուտ-շուտ եմ հանդիպում բռնության և ատելության կոչեր անող մարդկանց, ովքեր իրենց պաշտպանում են «խոսքի ազատության իրավունք»-ով։ Օրինակ՝ «ք***մ մամադ, հեսա գալու եմ գյուլլեմ քեզ ու ազգիդ», որոշ մարդիկ սա դիտարկում են որպես խոսքի ազատություն այն դեպքում, երբ մեծամասնության համար պարզ է, թե որտեղ է վերջանում խոսքի ազատության իրավունքը և սկսում ատելության ու բռնության քարոզը։ Սա կարելի է որակել որպես «ստանդարտ» դեպք։
Կա նաև էլ ավելի վտանգավոր, սակայն հանրության աչքին այդքան էլ չերևացող մարդկանց տեսակ։ Խոսքը «ինչ գաղափարախոսությանը կուզեմ կհետևեմ»-ի մասինա։ Ի՞նչն է այս դեպքում վտանգավոր։ Իսկ վտանգավորը այն է, որ նման դիրքորոշում ունեցող մարդիկ, գիտակցաբար թե անգիտակցաբար կարող են իրենց խոսքի և մտքի ազատության իրավունքի շրջանակներում հասնեն ծայրահեղական դեստրուկտիվ գաղափարներին։ Եթե անձը քարոզում է «նացիզմ» կամ «ֆաշիզմ» ու քննադատությունից պաշտպանվում է քաղաքական ազատության կամ խոսքի ազատության իրավունքով, ապա նա պետք է խստագույնս քննադատվի և դատապարտվի ոչ միայն դեստրուկտիվ գաղափարներ տարածելու, այլ նաև քաղաքական ազատության կամ խոսքի ազատության իրավունքների իմաստը և նշանակությունը վարկաբեկելու համար։
Ցանկացած քննադատություն, որը ուղղված է բռնության և ատելության կոչերին, դեստրուկտիվ գաղափարների քարոզին, և այդ ամենը իրականացնող անձանց ՊԱՐՏԱԴԻՐ է։ Հանրային առողջ քննադատությունը կարող է նպաստել հասարակությունում համեմատաբար ադեկվատ դիսկուրսի հաստատմանը։ Իսկ խոսքի ազատության իրավունքը արդեն կկարողանանք լիովին իրականացնել այդ դիսկուրսի շրջանակներում։ Խոսքի ազատության իրավունք ունենալը չի նշանակում, որ կարող ես ինչ ցանկանաս ասել, գրել, տարածել։