من یه قولی دادم.
قسمی خوردم که پاش می‌مونم.
فقط می‌خواستم...
یه هدفی برای زنده موندن پیدا کنم، چیزی که پاش بمونم.
و اگر برای چیزی که بهش باور دارم بمیرم...
اونوقت تمام این زحمات ارزشش رو داشتن و
تمام درد کشیدن ها یه خاطره میشن.

دیگه به ته خط رسیدم ولی فرار نمی‌کنم.
آسمون داره قرمز میشه ولی من هنوزم پای اعتقادم هستم.
توی استخونام حسش می‌کنم.
آره، فکر کنم همیشه می‌دونستم اینجوری تموم میشه.

من عذرخواهی نمی‌کنم.
تو تصمیمت رو گرفتی.
ما اونقدرا هم باهم فرق نداریم نه؟
صدات رو توی سرم می‌شنوم، یادم میندازی که...
باید با تمام وجودم مبارزه کنم.
همونجور که خودت بهم یاد دادی، چیزی جلودارم نیست تا...
چیزی که می‌خوام رو به دست بیارم.

دیگه به ته خط رسیدم ولی فرار نمی‌کنم.
آسمون داره قرمز میشه ولی من هنوزم پای اعتقادم هستم.
توی استخونام حسش می‌کنم.
آره، فکر کنم همیشه می‌دونستم اینجوری تموم میشه.

ته قلبم می‌دونستم...
که آخر کارمون به اینجا می‌کشه.
میون خرابه ها قدم می‌زنم...
ولی اشکی روی صورتم نیست. می‎دونم که دیگه خیلی دیره.
سعی می‌کنم سرنوشت رو به چالش بکشم، ولی مگه از من برمیاد؟
من هیچ وقت کوتاه نمیام. می‌دونم تو هم اینو می‌دونی.
تو همیشه درک می‌کردی.