با توجه به پایان کار بچه های پره شهریور، ۴ نفر ظرفیت مشاوره دستیاری موجود هست
جهت کسب اطلاعات بیشتر:
@Dr_Rastgoo_Admin

یکی از چیزایی که همیشه وقتی اول مسیر هستیم اذیتمون میکنه، ترس از نشدنه

اگه رشته مورد نظرم قبول نشم چی؟

اگه کاری که شروع کردم نگیره چی؟

اگه نتونم به کشور مد نظر مهاجرت کنم چی؟

باید بدونیم همیشه این فکرا وجود دارن

اون چیزی که ما رو شکل میده، جرئت اقدام کردنه
چیزی که ما رو تبدیل به انسان میکنه

همون حسی که ‌اولین بار پرواز رو‌ به انسان یاد داد
همون حسی که پای ما رو به فضا باز کرد
همون‌ حسی که بدون توقف در حال گسترش دادن مرزهای دانشه

همون تمایل ورود به دنیای ناشناخته ها

این جمله رو همیشه به یاد داشته باشین:
((بزرگ‌ترین ریسک، ریسک نکردنه))

مهم‌ترین فاکتور موفقیت توی آزمون دستیاری چیه؟
پایه خوب؟
منبع عالی؟
مرور زیاد؟
.
.
.
هیچ کدوم
مهم‌ترین فاکتور تداومه
موقعی که شما روزی ۲ ساعت مطالعه مداوم داشته باشین به مراتب بهتر از اینه یه روز ۴ ساعت و یه روز هیچی

وقتی با بچه های دستیاری صحبت می‌کنم مکرر با این جملات مواجه میشم:

خوندم ولی حس یادگیری ندارم

تسلط صد در صد وجود نداره

انگار هیچی نخوندم

نکته ای که باید همیشه یادتون باشه
برخلاف مطالب زردی که همیشه شنیدیم،
توی مطالعه داشتن یا نداشتن حس یادگیری ملاک نیست

هدف فقط یه چیزه:
قالب مشخصی رو شکل بدین برای دورهای آخرتون

واقعیت اینه توی‌ دور اول نهایتا ۳۵ درصد مطالب رو مسلط میشید که اونم در صورت عدم مرور مناسب کمتر میشه
با هر دور مطالعه بیشتر، حدود ۵-۱۰ درصد مطالب بیشتر توی ذهنتون وارد میشه

لطفا اهداف فضایی برای خودتون تعیین نکنید

رمز موفقیت کاهش وسواس روی هر دور مطالعه و افزایش مرور هست

یکی از بزرگترین خطاهایی که موقع درس خوندن و آماده شدن برای دستیاری مرتکب میشیم، مقایسه کردن با بقیه‌ست.

اون دوستم ۱۰ ساعت می‌خونه، من ۳ ساعت
اون یکی میگه ۵ بار مرور کرده، من فقط ۲ بار
یکی میگه همه تستا رو بلده، من نصفشو

این مقایسه‌ها جز خورد کردن انگیزه هیچ فایده‌ای نداره

واقعیت اینه که هر کسی توی مسیر خودش حرکت می‌کنه.
چیزی که مهمه تداوم خودته، نه سرعت بقیه

یادت باشه:
“رقیب اصلی تو دیروز خودتی”

بعضی وقتا همه‌چی رو درست انجام می‌دی، ولی نتیجه‌ای که می‌خوای نمی‌گیری.
ساعت مطالعه‌ت خوبه، مرور داری، تست می‌زنی…
اما بازم حس می‌کنی پیشرفت نمی‌کنی.

می‌خوام یه جمله رو از ته دل بگم:
“رشد، همیشه با سروصدا همراه نیست.”

خیلیا فکر می‌کنن تا وقتی حس فوق‌العاده‌ای ندارن یعنی دارن اشتباه می‌رن.
در حالی که واقعیت برعکسه.
پیشرفت واقعی معمولاً بی‌صداست، خسته‌کننده‌ست و حتی گاهی شبیه درجا زدنه

اون روزایی که با وجود خستگی، باز می‌شینی پای کتاب،
اون لحظه‌هایی که با بی‌حوصلگی ولی ادامه می‌دی،
دقیقاً همون جا نقطه‌ی تغییره.

هیچ قله‌ای یه‌شبه فتح نشده.
اگه ادامه بدی، یه روز می‌فهمی تموم اون روزای خاکستری،
پله‌هایی بودن که بی‌سروصدا تو رو بردن بالا

لطفا و لطفا در تعیین هدفتون بلند پرواز باشید
به این نگاه نکنید الان توی چه وضعیتی هستین، برای رسیدن به هدفتون هیچوقت به کم قانع نشید.
موقعی که وارد مسیر میشید میبینید همه چیز دست در دست هم میده که نزدیک بشید به هدفتون

تو مگو همه به جنگند و ز صلح من چه آید
تو یکی نِه‌ای هزاری، تو چراغ خود برافروز