دو روزه رفتم کارآموزی در خلأ سرگردان شدم.

روزه می‌گیرم و هشت صبح بیدار می‌شم. تا ساعت دو ظهر هم اون‌جام. وقتی برگشتم هم می‌خوابم و کلا روز و شبم گم می‌شه.
الان چه سالیه؟💀

:(

از ساعت نه دفتر بیمه‌ام. ساعت که جلو نمی‌ره هیچ، تازه عقب هم می‌ره.

احساس می‌کنم می‌خوام سرما بخورم.

یه تئوری هست که می‌گه فوبیاها عامل مرگمون توی زندگی قبلی بودن.
هر جور حساب می‌کنم، می‌بینم من داشتم بالای یه صخره برای جمعیت سخرانی می‌کردم، که یهو یه مار امده نیشم زده و از ارتفاع پرت شدم توی اقیانوس. بعد هم غرق شدم.

احساسم درست بود.

شبی رو یادمه که از ترس اینکه فرداش امتحانمو خوب ندم، تا خود صبح بیدار بودم. الان که به اون شب فکر میکنم خندم‌ میگیره. دنیام چقدر کوچیک بود. فرضا که امتحانمو بد میدادم، خب که چی؟ مگه دنیا به اخر میرسید؟ نه.
میخوام بهت بگم یه زمانی یه چیزی اونقدر برات مهمه که بخاطرش روح و روانتو عذاب میدی. اما همون چیزیه که سال بعد ممکنه کاملا برات بی اهمیت باشه و با فکر کردن بهش بخندی.
میدونم همین الان یاد یکی از دغدغه هات افتادی، اره همونی که تو ذهنته. زیاد بخاطرش خودتو اذیت نکن، میدونی شاید سال بعد، شایدم چند سال بعد، دیگه حتی یادتم نیاد. بیخیال، هر دغدغه ای که داری میگذره، صبر کن فقط بزرگش نکنی، خب ؟

می‌گم، شما هم بالای موهاتون مشکیه ولی هرچی می‌ره پایین‌تر روشن‌تر می‌شه؟

خب نتونستم قانعتون کنم قدرت ماورایی دارم.
حیف شد.

این‌قدر دیروز درمورد این‌که توی کتابم از فوت استفاده کنم یا متر با بقیه بحث کردم، که خواب دیدم واحد طول کشور عوض شده و توی تلویوزیون دارن اعداد رو به فوت می‌گن.

آماده کردن پلات داستان سخت‌ترین کار دنیاست.

می‌خوام گریه کنم.

کتابت رو کی و کجا میتونیم بخونیم؟؟

والا تا الان فقط دو فصلش رو نوشتم. فصل سومم دارم می‌نویسم ولی هنوز کار داره.
هرکی دوست داشته باشه بخونه پی‌وی براش میفرستم :)))

اگه تلگرام پرمیوم رایگان بود، الان شاهد قالب‌ها و رنگ‌های مختلفی برای هر چنل بودیم. درست مثل وبلاگ‌ها.

دیگه باید بشینم دفترچه‌ی کارآموزیم رو پر کنم. ولی نمی‌دونم چرا احساس پیک نوروزی بهم دست می‌ده. مرحوم همیشه کلی صفحات مسخره داشت.