به یه نتیجه‌ی خیلی منطقی رسیدم.
کتاب صحنه‌دار بخونید.

گیاه‌هامون چقدر با هم رفیق شدن

سمت راستی: غصه نخور، درست می‌شه

اختیار این چنل از دستم در رفته. نمی‌دونم دارم درمورد کتاب‌ها و داستان‌ها و مجله‌ها حرف می‌زنم، یا درمورد پادکست‌ها، یا درمورد خودم و روزهایی که می‌گذرونم، یا درمورد درس‌ و یا ایتالیا و لندن و باقی چیزها. مثل معجون شده.

دیلی یعنی همین :))

اسپویل از جناح چهارم:
چرا وایولت قدرتش ترکیب قدرت ثور و لوکیه؟😭
هم رعد و برق می‌زنه و هم زمان رو متوقف می‌کنه.

دارم از فضولی پرایوت شرها می‌میرم.

در پی‌وی نویسندگان چه می‌گذرد:

از این که هرجا می‌رم کتاب‌ها عاشقانه‌ان خسته‌ام.

جوری که من ساعت گوشیم رو می‌خونم:
الان ساعت چهارده‌ و نیمه!

این پیام کلا چهارتا پرایوت شر خورده.
سوال این‌جاست که چرا ویوهاش این‌قدر بالاتره؟

من: ازت متنفرم!
فصل سوم کتابم: من بیش‌تر!

مشکل چیه؟😂 چرا درگیری با فصل سوم

قشنگ نیست... یه حالت مریض‌گونه داره...
و حس می‌کنم بعضی قسمت‌هاش خسته‌کننده‌اس. اما می‌شه گفت حتی بی‌مزه‌ترین دیالوگ‌هاش هم قراره توی فصل‌های آینده نقش داشته باشه.
خلاصه که، یه جوریه.

یه سری چیزهای بدیهی که مخاطب می‌دونه رو دارم دوباره تکرار می‌کنم.
ولی انگار نمی‌تونم حذفشون کنم.

ما لیاقتمون خیلی بیشتر از استرس‌های دائمی بود.

فکر کنم چند روز باید تلگرام رو ببندم. همه‌اش استرس جنگ بهم وارد می‌شه. چنل‌ها از هیچ چیزی واسه جذب ممبر دریغ نمی‌کنن و روان آدم نابود می‌شه.
تنها چیزی که کم دارم یه استرس جدیده.

تازه جنسیتت هم دست خودت نیست. توی جنگ و درگیری، دختر بودن خطرش بیش‌تره. نمی‌گم پسرها و مردها در امانن؛ اما احتمال این‌که کسی بلایی سرشون بیاره یه ذره کم‌تر می‌شه.
اگه دست خودم بود یه پسر داف نابغه بودم وسط اروپا. کسی که حتی نمی‌دونست کشوری به اسم ایران توی نقشه وجود داره و داشت عشق و حالش رو می‌کرد.