دوباره خوندن کتاب‌ها خیلی کیف می‌ده. تمام جزئیاتی که بار اول فکر می‌کردی مهم نیستن و ربطی به ادامه‌ی داستان ندارن، دوباره می‌آن جلوی چشمت و این‌بار با تمام وجودت چیزی که می‌خونی رو درک می‌کنی.

دارم یه ساعت زودتر از دفتر بیمه فرار می‌کنم. چه خوشحالی‌ای از این بهتر؟

دوتا دختر طبقه‌ی پایین دفتر از زمین تا آسمون با هم فرق می‌کنن.
به این صورت که وقتی از یکیشون سؤال می‌پرسی، با یه جمله‌ی مبهم جوابت رو می‌ده و تو اینجوری می‌شی که «ها؟ چه؟!»
و وقتی قراره اون یکی برات توضیح بده، این‌قدر با جزئیات حرف می‌زنه که باید بهش بگی: «یه لحظه وایسا. جمله‌ی اولت چی بود؟ من یادم رفت.»

خب بریم برای مرور جزوه‌ی مالی و بعد هم بریم دانشگاه و امتحان بدیم!

معمولاً آدم هرچی بیش‌تر به فضای مجازی پناه ببره، تنها‌تره.

یه زمانی خیلی پینترست گردی می‌کردم.
ولی از وقتی که فیلتر شد دیگه به ندرت بهش سر می‌زنم.

یهویی حس نوشتن رمان با شخصیت اصلی دختر بهم دست داد.
(اون یکی داستانم درحال لبخند زدن)

حیف که باید برم سرکلاس کنترل‌های داخلی.

من بین داستان‌هایی که نمی‌نویسم زندگی می‌کنم.

باز احساس سرماخوردگی دارم. ای بابا.

دقت کردین اکثر نویسنده‌های فانتزی تپلن؟ :))

فکر کنم زیاد می‌شینن و می‌نویسن. واسه همین اضافه وزن پیدا می‌کنن.

مهمونی با رعایت پروتکل‌های بهداشتی🙏🙏

قطعاً در راه امتحانات شهید خواهم شد.